Doorgaan naar hoofdcontent

trainen voor een marathon: een rondje van 24 kilometer

dit is het rondje van 24 kilometer dat ik eerder deze week had uitgestippeld als een van de voorbereidingen op de lange loopjes die komen gaan: op valentijnsdag staat de groet uit schoorl run op het programma; maar liefst 30 kilometer en die loop is weer een training voor mijn grote uitdaging op 17 april - de marathon van enschede. de meeste hardloopkennissen die dit voorjaar 42,195 kilometer lopen staan in rotterdam aan de start. dat is een week voor enschede. als jullie dus een medaille om je nek hebben hangen moet ik nog een week wachten. het is alsof je beste vriendin haar rijbewijs heeft gehaald en jij hebt nog enkele extra lessen nodig. dit rondje van 24 kilometer begint bij mijn voordeur in arnhem-noord, vrij rustig en gaat na een kilometer tamelijk steil omhoog over de beruchte monnikensteeg. dan vlakt het parcours wat af, waarna je na enkele heuveltjes richting terlet na 6 kilometer linksaf de koningsweg opdraait. deze weg voert langs de natuurgebieden koningsheide en schaarsbergen, waar je als je geluk hebt (zoals ik vanochtend) marcherende militairen tegenkomt. aan de koningsweg in schaarsbergen bevindt ze de oranjekazerne en daar is de luchtmobiele brigade gehuisvest. op exact 13 kilometer, je bent dus over de helft, gaat het opnieuw linksaf richting de amsterdamseweg, de weg tussen arnhem en ede. kom je op die kruising uit, dan kun je oversteken en een kijkje nemen op het nationale sportcentrum papendal. ik besloot mijn ronde te vervolgen, want dafne schippers en sifan hassan zou ik waarschijnlijk toch niet in actie zien ;-). daar waar je de amsterdamseweg neemt richting arnhem, is het nog ongeveer 9 kilometer (voor mij dan), maar dat zijn geen gemakkelijke kilometers. het fietspad is glooiend en met al redelijk wat kilometers in de benen ga je de vermoeidheid voelen (ik praat wederom vanuit mijn eigen ervaring - toppers onder jullie zijn waarschijnlijk nog hartstikke fris). onderweg kom je langs het dorp, bekend geworden door de marathonuitzending op tv met mies bouwman in 1962. mijn podotherapeut houdt er ook praktijk, heb je hardloopzooltjes nodig, ga naar maartje mouchart. de laatste loodjes wogen ook voor mij vanmorgen het zwaarst, maar gelukkig zat ik tijdens het slot in een welkome afdaling, met een fris windje als extra steun (letterlijk in de rug). de pijntjes die ik voelde in de rug en mijn rechterenkel voelde ik daardoor amper. uiteindelijk liep ik nog door een stukje binnenstad, richting velp naar de finish. ik woon vlakbij een eetcafé waar ze de lekkerste cheesecake van de stad hebben. jullie mogen één keer raden: ging ik na het indrukken van mijn sporthorloge en wat rek- en strekoefeningen als cooling down meteen naar huis of niet?

Reacties

Populaire posts van deze blog

corona in de achtertuin

hardlopen in coronatijd... wat een gedoe. ik loop met een grote boog om mensen heen, als het even kan alleen rechtuit -  iets voorbij de rotonde bij het pannenkoekenrestaurant van strijland in rheden weer terug en dat is dan weer 10 kilometer op de teller. ik vind het helegaar niks. bleib zu hause, restez à la maison, blijf thuis, houd 1,5 meter afstand van een ander. ik kan onze, overigens in deze tijd uitermate managementeske, premier mark rutte bijna niet meer horen. maar zolang de ziekenhuizen vol liggen en er mensen doodgaan, sommigen overlijden wel heel erg snel als je sociale media een beetje volgt, heb ik mijn bek te houden en afstand te bewaren. maar ik moet bewegen. dus dan maar naar de rotonde en weer huiswaarts. vorige week kreeg ik opeens een maffe inval - als mark rutte wil dat we à la maison restez-en , waarom dan niet hardlopen in mijn eigen achtertuin? ik kan lopen in een cirkel met een omtrek van 10 meter; dus dat zijn dan 1000 rondjes om 10 kilometer t...

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...