Doorgaan naar hoofdcontent

doe er even een theedoek tussen

zul je altijd zien. vlak voor een belangrijk evenement duiken uit het niets pijntjes op. ik heb er één: bij mijn rechterenkel. een pees met een eigen willetje. je kent het wel. zo'n zeurderig stemmetje waar je liever niet aan toegeeft, maar waarvan je weet dat negeren niets uithaalt. en dus naar sportmasseur eva. die stelde me gisteren gerust. de pees is wat dik, maar niet ontstoken. beetje opletten. niet forceren, niet te ver lopen en eventueel na afloop koelen met ijs. (uit voorzorg had ik ook al een foam roller in huis gehaald; loopmaatje ria spreekt op mijn facebookpagina van een martelwerktuig.) vanmorgen heb ik de adviezen van eva opgevolgd - gelopen met een slakkengangetje en ik had het gevoel dat ik het uren kon volhouden. dat is dan weer goed nieuws voor de marathon. de afstand mag op 17 april voor iedereen gelijk zijn, ik ga er iets langer over doen dan de doorgewinterde deelnemer. de pees vond het loopje verder uitstekend, hetgeen niet altijd van mijn loopschoenen kon worden gezegd. op sommige plekken, met name in rozendaal en velp, was het spiegelglad. thuis heb ik de pees rust gegeven en getrakteerd op ijs, zoals eva van tevoren had aangeraden. maar de diehards zagen op facebook niettemin iets wat ik niet goed had gedaan: ik had de ijsblokjes in een boterhamzakje op de blote huid gelegd. 'ijs op de huid is niet verstandig. gaat pijn doen', reageerde robert jan, mijn loopmaatje straks in enschede. 'doe er even een theedoek tussen.' hij kreeg bijval van eva. dank beiden. hier vind je een site met informatie over hoe te koelen. andere tips van jullie blijven uiteraard welkom. ik doe immers maar wat ;-).
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen