Doorgaan naar hoofdcontent

een persoonlijke coach!

ik laat me de komende tien weken tot de marathon van enschede bijstaan door een persoonlijke coach. een tip min of meer van loopmaatje hedwig die zelf gezegend is met de begeleiding door tweevoudig marathonwinnaar in new york german silva (bekend van het eventjes verkeerd lopen, vlak voor de finish). via twitter kwam ik in contact met @sportlijfcoach, waarachter de naam van monique kuijpers schuilgaat. monique is sport. zonder sport geen monique, zonder monique geen sport. twee weken geleden zou ik al een proefles van haar krijgen, maar dat ene uur hebben we alleen maar geluld; dat krijg je als je als journalist in sportkledij en gewapend met een aantekeningenboekje en pen afspreekt. gisteren was het zover. ik was van tevoren wat bezorgd, ik had juist een week zonder inspanning achter de rug na een pijntje ter hoogte van mijn rechterenkel. was mijn marathon in gevaar? over ruim twee weken moet ik in schoorl aan de start staan voor mijn eerste dertig. een training weliswaar maar toch. ik ben nog nooit geblesseerd geweest en ik bereid me al een jaar voor op de marathon. monique stelde me gerust - geen oefeningen waarbij mijn enkel zou worden belast. wat wel? (kick)boksen, gewichtheffen, balansoefeningen, strekoefeningen. 'de komende tijd gaan we oefeningen doen die je lichaam sterker maken, waar je flexibeler van wordt en explosiever. je hebt een prima duurvermogen, maar we gaan je conditioneel nog sterker maken', zei monique. de proefles was voorbij voor ik het in de gaten had - vele oefeningen, onder meer met een bosubal, waren onwennig voor mij, want ik ging voorheen alleen maar naar buiten om een stukje te rennen. 'geen paniek', verzekerde monique. 'de volgende keer zul je zien dat alles een stuk gemakkelijker gaat.' ik ben benieuwd naar de vorderingen in de komende cruciale trainingsweken. ik houd jullie op de hoogte. ps: wil je zien wat monique doet met de bosubal? FILMPJUH!

Reacties

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...