Doorgaan naar hoofdcontent

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, maar ik kan jullie verzekeren: veel dichter bij mezelf kom ik niet met dit project. en dat zit zo: ik ga lopen in de plaats waar mijn vrouw en ik elkaar het jawoord hebben gegeven. in canada. en het is een loopje voor de terry fox foundation. die stichting zamelt geld in voor kankeronderzoek. de terry fox run is op de dag dat we tien jaar zijn getrouwd, in whistler, british-columbia en uitgerekend op mijn trouwdag mag ik, overlever van leukemie, helpen mensen te kunnen genezen van kanker, helpen kanker de wereld uit te helpen. en wie is dan die terry fox. terry fox, vrienden, is mijn hero. de jonge canadees liep met een beenprothese duizenden kilometers door zijn vaderland om geld voor de kankerbestrijding op te halen. hij deed dat na eerder te zijn genezen van botkanker. elke dag liep hij een marathon, op weg van oost- naar west-canada. totdat het niet meer ging: de kanker was terug. fox stierf maanden later op 28 juni 1981, hij was bijna 23 jaar. terry fox werd het gezicht van de noord-amerikaanse kankerbestrijding. de jaarlijkse terry fox run, waaraan ik dus op 18 september meedoe in whistler, heeft sinds fox' overlijden heel veel geld opgehaald voor de kankerbestrijding, de opbrengsten vlakken de laatste jaren wat af, doordat goede doelen bijkans over elkaar heen buitelen op jacht naar de gunst van jouw en mijn portemonnee. 7 kilometer, het is de warming-up niet waard. maar, jongens en meisjes, het wordt het allermooiste dat ik ooit zal doen op hardloopgebied in combinatie met fundraising. ik wil niet met lege handen aan de start verschijnen en daarom heb ik een eigen pagina op de site van de terry fox foundation aangemaakt. ik zou het fijn vinden als jullie een kleine bijdrage voor de stichting die de naam van terry fox draagt, zouden overhebben. let's run the shit out of cancer! (voor wat het waard is: het gaat om canadese dollars - een dollar is nog geen 70 eurocent waard.)

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

ken je die mop van die wedstrijd in utrecht?

stel: je traint voor de kwart marathon van utrecht . je hebt nog nooit verder gelopen dan 8 kilometer, dus die laatste 2,5 kilometer moeten op wilskracht. dat gaat je lukken, dat weet je. je hebt een ijzersterke wil, er staat publiek langs de kant, het is schitterend loopweer en je wordt toegejuicht door familie en vrienden. je dochtertje heeft zelfs een spandoek gemaakt. maar onderweg merk je dat er iets niet klopt. je kijkt op jouw hardloophorloge: het aantal kilometers loopt maar op en dat ene woord is in de verste verte niet te zien. het woord finish. nadien hoor je van iedereen om je heen dat je geen 10,5 kilometer hebt gelopen maar 15. onbestaanbaar, maar het gebeurt. het gebeurde zondag in utrecht. tweeduizend lopers zijn misleid. maar het ging ook fout voor lopers op de halve marathon, en daar deed ik aan mee.  bekijk de kaart. iets voorbij het punt van 16 kilometer zie je dat deelnemers aan de halve marathon naar links moeten; ze moeten een lus maken....

ik ben met pensioen

ruim drie weken geleden werd ik geveld door een virusje. de meeste mensen zeggen dan de griep of iets dergelijks te hebben. bij mij blijft dit doorgaans beperkt tot een zware verkoudheid. voor mij geen reden om in bed te gaan liggen. maar met de marathon van rotterdam zo dichtbij... ik werd er agressief van. de timing kon niet ongelukkiger. en tot overmaat van ramp kreeg ik last van een hoest die maar niet wilde verdwijnen. ik zag meedoen aan de marathon van rotterdam aan gruzelementen gaan. gelukkig bood mijn huisarts uitkomst; hij gaf me een homeopathisch goedje , normaal te gebruiken bij onder meer kinkhoest, dat de hoest snel onder controle kreeg. maar wat had dit met mijn conditie gedaan? ik zal het nimmer weten, want ik ben officieel met marathonpensioen. twee marathons is genoeg. mijn lijf is er vanwege polyneuropathie en ook nog eens het gebruik van rosuvastatine niet bepaald geschikt voor. en ik heb er qua training te weinig voor over (ik loop maximaal 3 à 4 keer per ...

met je afsluitdijk!

ik ben in mijn leven misschien 4 à 5 keer op de afsluitdijk geweest. de laatste keer was jaren geleden, ik weet niet eens meer wanneer. maar de passage van gisteren zal ik nooit vergeten. ik was namelijk te voet, op hardloopschoenen. we schrijven eerste paasdag 2017. het plan de afsluitdijk over te steken komt van de burelen van omroep gelderland. daar werken, ik incluis, enkele fanatieke en minder fanatieke hardlopers. met twee van hen sloot ik een pact: rennen over de afsluitdijk. dat idee kwam uit de koker van nieke hoitink. vorig jaar zou ze meedoen aan de officiële afsluitdijk open , maar dat evenement ging op het laatste moment niet door. nieke en haar gezin waren al neergestreken op een camping in de buurt van de start toen de organisatie besloot de stekker er uit te trekken. balen voor nieke en al die anderen die zich hadden ingeschreven. ik had sowieso besloten thuis te blijven. helemaal de afsluitdijk over? ben je gek of zo? ja dus. nieke wilde en zou de afsluitdijk o...