een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, maar ik kan jullie verzekeren: veel dichter bij mezelf kom ik niet met dit project. en dat zit zo: ik ga lopen in de plaats waar mijn vrouw en ik elkaar het jawoord hebben gegeven. in canada. en het is een loopje voor de terry fox foundation. die stichting zamelt geld in voor kankeronderzoek. de terry fox run is op de dag dat we tien jaar zijn getrouwd, in whistler, british-columbia en uitgerekend op mijn trouwdag mag ik, overlever van leukemie, helpen mensen te kunnen genezen van kanker, helpen kanker de wereld uit te helpen. en wie is dan die terry fox. terry fox, vrienden, is mijn hero. de jonge canadees liep met een beenprothese duizenden kilometers door zijn vaderland om geld voor de kankerbestrijding op te halen. hij deed dat na eerder te zijn genezen van botkanker. elke dag liep hij een marathon, op weg van oost- naar west-canada. totdat het niet meer ging: de kanker was terug. fox stierf maanden later op 28 juni 1981, hij was bijna 23 jaar. terry fox werd het gezicht van de noord-amerikaanse kankerbestrijding. de jaarlijkse terry fox run, waaraan ik dus op 18 september meedoe in whistler, heeft sinds fox' overlijden heel veel geld opgehaald voor de kankerbestrijding, de opbrengsten vlakken de laatste jaren wat af, doordat goede doelen bijkans over elkaar heen buitelen op jacht naar de gunst van jouw en mijn portemonnee. 7 kilometer, het is de warming-up niet waard. maar, jongens en meisjes, het wordt het allermooiste dat ik ooit zal doen op hardloopgebied in combinatie met fundraising. ik wil niet met lege handen aan de start verschijnen en daarom heb ik een eigen pagina op de site van de terry fox foundation aangemaakt. ik zou het fijn vinden als jullie een kleine bijdrage voor de stichting die de naam van terry fox draagt, zouden overhebben. let's run the shit out of cancer! (voor wat het waard is: het gaat om canadese dollars - een dollar is nog geen 70 eurocent waard.)