een man of twintig aan de start op het marktplein in brummen. de geringe bekendheid van de allereerste pinksterrun, in combinatie met het tijdstip - een mens moet ook eten - brengt weinig hardlopers op de been. ik kijk quasinonchalant om me heen. die kan ik hebben, die ook, een ander in een geel singlet is twintig jaar jonger en die dame loopt me er ook uit, ben ik bang. nee, dat wordt geen top 5 :-), maar ik kom ook niet als laatste over de meet. ik draag een shirt met een belangrijke boodschap, het spreekt onder de deelnemers nauwelijks tot de verbeelding; iedereen is geconcentreerd voor zijn of haar (ruim) 10 kilometer. na het startsein spuiten de testosteronpikkies weg, gevolgd door enkele dames. al snel loop ik alleen. een jonge vrouw van eind twintig, begin dertig, dressed in black, gaat me voorbij. ze heeft een iets hoger tempo, maar ze loopt daarna nauwelijks uit. ik kom tussen 3 en 4 kilometer zelfs in haar slipstream en met haar en een blonde deerne (in gedachten besluit ik dat ze kim heet) loop ik een poosje in aangenaam gezelschap. ik voel me een hele vent, vet in de veertig en hun tempo is geen enkel probleem. de dame in het zwart moet opeens afhaken, slecht gegeten zal later blijken. het is warm en vooraf heeft organisator jan strijker per sms laten weten dat onderweg geen water wordt uitgedeeld. daar baal ik nu van. wie schetst mijn verbazing, dat na een kilometer of 6 een vrouw van ruimschoots middelbare leeftijd (kak, ik ben ook al bijna zover) langs de kant bekertjes water uitdeelt. ik neem een bekertje dankbaar aan en neem enkele slokjes. ik gooi wat water weg en giet de rest over mijn nek. ik voel een gletsjer van verkoeling over mijn ruggenwervel naar beneden sijpelen. ik krijg er een boost van. ik besef dat ik na 8 kilometer nog energie over heb en besluit te versnellen. kim de deerne haakt af en ik voel me geweldig; deze ouwe lul laat zich niet zomaar inpakken door de jeugd. ik ben binnen een kilometer van de finish en mijn tempo gaat nog iets omhoog. maar plots ben ik de kluts kwijt: een bord met de letter f wijst naar rechts, op het wegdek wijst een pijl met een f vooruit. ik twijfel, loop even door en besluit na een meter of dertig toch om te keren. ik ben even boos, maar de goede energie in mijn lijf wint het van de ergernis. met de armen wijd kom ik in 54:29 over de streep, de fotograaf van de stentor zal er maar staan. een minuut of twintig later krijg ik de garantie dat ik inderdaad niet als laatste ben geëindigd. in mijn auto rijd ik naar de openbare weg richting leuvenheim en moet daarbij een stukje over het parcours. een vrouw ploetert voorwaarts, gevolgd door de bezemfietser. arme stakker.
naschrift: kim blijkt in werkelijkheid bianca te heten.
Reacties
Een reactie posten