de posbank? ja, heerlijk!

of ik meewilde, de posbank op. dat wilde ik wel. of er nog meer geïnteresseerden waren. 'maak een evenement aan op facebook!' er kwam een evenement op facebook, dat sociale netwerk. ik ging door mijn vriendenlijst en vinkte hardlopers aan. zo'n negentig belandden op de lijst. die gingen echt niet allemaal omhoog, die dag. kort dag en zo. moederdag ook. ik kreeg enkele afzeggingen, waar ik niet op gerekend had, ja ik rekende wel op wegblijvers, maar niet op vriendelijke berichten dat lopers niet kwamen; zo sociaal is facebook ook weer niet. 'leuk, maar sorry. ik kan niet.' of: 'ik ben dan niet in de buurt. volgende keer beter.' daar stonden we: met zijn vijven: s., andere s. w. a. en ik, allen lid van social mile. bij de fictieve startstreep in velp. 15 kilometer voor de kiezen. de posbankloop was pittiger dan de zevenheuvelenloop, had ik eens gehoord. prachtige omgeving, zei een ander. een collega 'zeurde' al maanden aan mijn kop: gaan we de posbank een keertje op? de eerste vier kilometer waren om even warm te worden. lekker vlak tot het pannenkoekenhuis van strijland. we moesten geregeld aan de kant voor groepen wielrenners, soms liep ons een hardloper tegemoet. 'goedemorgen!' loopster a. begroette iedereen die ze tegenkwam. bij strijland ging het linksaf omhoog, tot aan het paviljoen, ongeveer twee kilometer. ik besloot bewust wat achter te blijven - s. had niet regelmatig getraind, bij ons was het samen uit, samen thuis. we namen s. allemaal een poosje op sleeptouw. bij het paviljoen kreeg ze mijn dopper voor een slok sportdrank. ik voelde mijn banaan in mijn kleine rugzak. die was geel toen die erin ging. de banaan zou er donkerbruin uit komen, wist ik; geen vrucht rijpt zo snel als een banaan. na een kilometer of zeven ging het op en neer. daarna kwam de afdaling naar rozendaal met een kilometer of drie voor de finish als scherprechter de 'muur van aalbers', een klim van 500 meter: de emmapiramide. ik had tot zondag alleen maar van de muur gehoord - ik dacht aan die in huy, de kuitenbijter in de finale van de waalse pijl. dat is een wielerwedstrijd die nederlanders nooit winnen. het lukte alleen joop zoetemelk in 1976. bovenop de muur wachtten we op elkaar. w. maakte foto's en zou ze later op de whatsappgroep knallen. nog een klein stukje maar, zei ik tegen mezelf. in rozendaal bij het kasteel linksaf de rosendaalselaan op voor de laatste kilometer. die ging licht naar beneden. heerlijk dat laatste stuk. na exact 15 kilometer drukte ik op mijn horloge: 1 uur en 34 minuten. meedoen aan de echte wedstrijd? de posbankloop is op 27 september. prachtige route. echt waar. maar inderdaad: de zevenheuvelenloop is er niks bij.