Doorgaan naar hoofdcontent

ik weet niet wat me overkomt

ik kreeg begin mei een bijzonder verzoek van een kennis uit mijn medische netwerk. of ik mee wilde doen aan een inzamelingsactie tijdens de dam tot damloop. lopen voor het goede doel heb ik altijd sympathiek gevonden, maar vooral wanneer anderen het deden. het leek me zoveel gedoe en zou, dacht ik, alleen maar afleiden. hoe kun je trainen voor de marathon van new york of londen, terwijl je ondertussen minimaal 5000 euro bijeen moet harken voor in dit geval kika, voordat je ook maar aan een startbewijs kunt ruiken? nee, lopen voor een goed doel, dat was niets voor mij. gold dat ook voor de dam tot damloop? voor stichting leukemie wilde ik één keer een uitzondering maken; geen 42 maar 'slechts' 16 kilometer en leukemie... tja, ik heb daar iets mee. ik zeg maar zo: als je ooit een keer leukemie hebt gehad (liever niet natuurlijk, begrijp me niet verkeerd) dan schept dat een band. en dus besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en te proberen geld in te zamelen voor stichting leukemie. ik moest minimaal 150 euro ophalen, te overzien. maar langs de deur, nah... twitter, facebook en instagram waren mijn wapens. vooruit, ook even een mailtje naar mijn collega's en een envelop op mijn bureau. die 150 euro had ik binnen 10 uur binnen. ik kreeg goede hoop: 300 euro, een verdubbeling? 300 euro is veel geld. thans staat de teller op ruim 850 euro. ik weet niet wat me overkomt. ik ben diep geraakt door jullie vrijgevigheid. ik dacht dat ik met een paar honderd euro mijn handen mocht dichtknijpen, maar wat jullie tot nu toe gepresteerd hebben gaat mijn voorstellingsvermogen ver te boven. zou 1000 euro mogelijk zijn? mochten lezers onder jullie nog niet gedoneerd hebben voor onderzoek naar leukemie, denk erover na. een klein bedrag betekent al zo veel, het gezegde 'druppel op de gloeiende plaat' bestaat niet voor mij. leukemie is een verschrikkelijke ziekte en zoals bij zoveel vormen van kanker is het vaak gissen naar de oorzaak. domme pech had ik, dat besef ik, maar ik heb ook heel veel geluk gehad. ik leef nog, ik ben zoals dat heet volledig in remissie. die kans was aanvankelijk fiftyfifty. helaas is die overlevingskans bijna twintig jaar na mijn diagnose niet veel groter geworden. daar is tijd voor nodig en geld. hieronder vind je de gegevens voor een donatie aan stichting leukemie. vorig jaar haalden 50 lopers namens de stichting tijdens de dam tot damloop 10.000 euro op. dat kan beter. doe je mee? mijn gegevens: h.j. van veen, NL 29 INGB 0687 7396 83, o.v.v. dam tot damloop voor stichting leukemie. (oh ja, iedereen die doneert maakt kans op een dinerbon van eetcafé helder in arnhem ter waarde van 50 euro.)
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

corona in de achtertuin

hardlopen in coronatijd... wat een gedoe. ik loop met een grote boog om mensen heen, als het even kan alleen rechtuit -  iets voorbij de rotonde bij het pannenkoekenrestaurant van strijland in rheden weer terug en dat is dan weer 10 kilometer op de teller. ik vind het helegaar niks. bleib zu hause, restez à la maison, blijf thuis, houd 1,5 meter afstand van een ander. ik kan onze, overigens in deze tijd uitermate managementeske, premier mark rutte bijna niet meer horen. maar zolang de ziekenhuizen vol liggen en er mensen doodgaan, sommigen overlijden wel heel erg snel als je sociale media een beetje volgt, heb ik mijn bek te houden en afstand te bewaren. maar ik moet bewegen. dus dan maar naar de rotonde en weer huiswaarts. vorige week kreeg ik opeens een maffe inval - als mark rutte wil dat we à la maison restez-en , waarom dan niet hardlopen in mijn eigen achtertuin? ik kan lopen in een cirkel met een omtrek van 10 meter; dus dat zijn dan 1000 rondjes om 10 kilometer t...
Een reactie posten
Meer lezen

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen