au. mijn tepels. bloed. een beetje maar, hoor. maar mijn tepels bloeden. een loopje van ruim zestien kilometer in de regen in een verkeerd tenue. een beginnersfout. het begon ongeveer na een kilometer of elf. ik voelde het hardloopshirt onder mijn regenjasje al wat schuren. het rondje ging lekker en dat bleef ook zo tijdens het ongemak. dus ging ik gewoon verder; we gaan niet stoppen, omdat we iets voelen wat niet levensbedreigend maar hooguit ongemakkelijk is - een afspraak die ik met mezelf heb gemaakt. ik moest ook doorlopen, want ik wilde naar huis. naar de chocolademelk en de doucheruimte. helaas was het water uit de douchekop dat over mijn tepels stroomde iets te warm, maar ik kon een kreet van pijn onderdrukken. ik zing niet onder de douche, waarom wel schreeuwen? er zijn overigens speciale tepelpleisters op de markt om een 'runners nipplegate' te voorkomen (gewone pleisters zijn vaak beter) en het van tevoren insmeren van de tepels met vaseline schijnt ook te helpen; dat moet ik de volgende keer maar doen dan. na het omkleden trof ik op de bank in de woonkamer een kennis, we hadden elkaar lange tijd niet gezien en hij sprak mij vol bewondering toe. vervolgens vertelde hij over zijn compagnon die 11 marathons en 2 triatlons achter zijn naam heeft staan. zijn snelste marathon ging in ongeveer drie uur, dacht de kennis. ik zou wel eens met hem willen trainen, zei ik. van zo'n ervaren loper kan ik op weg naar mijn eerste en enige marathon veel leren. 'zit er voorlopig niet in', sprak de kennis. 'hij weegt op dit moment meer dan tweehonderd kilogram'. mijn mond viel open van verbazing. krijg nou tieten.
een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
Reacties
Een reactie posten