Doorgaan naar hoofdcontent

kijken naar mooie hardloopsters

als jullie hardlopen, kijken jullie dan ook om je heen? bewonderen jullie de omgeving? toen ik onlangs in mijn eigen stad arnhem een beetje te nadrukkelijk niet voor me keek maar staarde naar iets anders, viel ik. niet echt hard, maar ik viel wel. schaafwonden aan beide handpalmen en de linkerknie en een deuk in mijn ego waren mijn deel. waarom ik viel? een bloedmooie hardloopster kwam me tegemoet… in ons land zijn ruim driehonderdduizend mensen visueel beperkt, van wie verreweg de meesten slechtziend zijn. de rest is blind, ziet niks, nakkes, nada. onder deze mensen zijn ook hardlopers. stel je voor: (bijna) geen hand voor ogen kunnen zien, maar wel rennen. zou jij overeind blijven? ik werd deze week getroffen door een artikel in het blad losse veter over de hardloopclub running blind. die is in 2007 opgericht door sporters met een visuele beperking, mensen die de lopers onderweg begeleiden en een kliniek, gespecialiseerd in oogziekten. je moet het maar durven: voluit gaan met alleen een buddy op wie je ‘blind’ moet vertrouwen. sinds het begin van running blind zijn er hardloopgroepen in het westen, midden en zuiden van het land. aan de oprichting van groepen elders wordt gewerkt. als ik terugdenk aan die mooie hardloopavond waarbij ik werd afgeleid door rennend vrouwelijk schoon - en terwijl ik dit blog schrijf, verschijnt een glimlach op mijn gezicht; opgelucht ben ik ook. wat ben ik blij dat ik naar hardlopende vrouwen kan kijken! ik krijg het spaans benauwd als ik eraan denk dat mijn grootste hobby in gevaar komt, omdat ik niet meer weet waar de weg eindigt en de stoep begint.
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

het is gelukt, de marathon is volbracht

waar zal ik beginnen? bij het gevoel dat ik ben overreden door een tientonner? bij het laatste stuk naar de finish vanaf pak 'm beet 37 kilometer en ik om de tien passen wanhopig omhoog keek en hoopte op steun van een of ander opperwezen? bij het moment dat ik een stralende mrs in de armen viel? het lopen van de marathon , lieve mensen, is een eitje. in het begin. pas na 25, 30 kilometer kom je erachter dat je een onmenselijke prestatie aan het leveren bent. ruim een jaar geleden zei ik tegen mijn vrouw, aangestoken door enkele hardloopvrienden van mijn hardloopgroep social mile die de magische afstand van 42 kilometer en 195 meter hadden voltooid, dat ik ook een marathon wilde lopen. eentje maar. gewoon beginnen met trainen, de afstanden opbouwen, een beetje letten op eten en drinken, het aantal trainingen intensiveren met als slotakkoord één keer een marathon. hoe moeilijk kan het zijn? de voorbije twee maanden van mijn voorbereiding ging ik bijkans door een hel; ik kreeg allerle...
6 reacties
Meer lezen