hier is dan eindelijk het verslag van mijn deelname aan de terry fox run in whistler in canada. deze loop die op 18 september in heel veel plaatsen in canada werd gehouden, was een feest om mee te maken. ik voelde me wel een loner in een ontvangstruimte waar het leek alsof iedereen elkaar leek te kennen, maar de sfeer kenmerkte meteen het ongedwongen karakter van het evenement: geen startnummers, geen klok, geen pacers, slechts plezier en het besef dat je liep tegen kanker ofwel voor iemand in jouw familie, gezin of vriendenkring die kanker heeft (gehad) of eraan is overleden.
noord-amerikanen kunnen het als geen ander - zich zo 'overdreven sociaal' gedragen dat je er verlegen van wordt. het heeft te maken met een vorm van trots; op wie ze zijn, wat ze kunnen en waar ze voor staan. niet alleen in whistler maar tijdens de hele reis in british-columbia en (een deel van) alberta werd ik telkens wanneer ik mensen sprak geconfronteerd met de botheid die ons nederlanders zo kenmerkt. uiteraard zal ook 'schijn' achter het sociale optreden van noord-amerikanen schuilgaan, de spiegel die ik kreeg voorgehouden kon niettemin niet duidelijker zijn.
maar genoeg daarover, dit stukje gaat over rennen. de run van ongeveer 7 kilometer ging door de heuvelachtige bossen van
lost lake park, een populaire plek onder hikers en mountainbikers. je mocht trouwens ook meedoen op je atb, te voet, al dan niet met de hond en kleine kinderen; de uitgezette wandelroute was korter, ongeveer 4 kilometer lang. onderweg liep ik een stuk op met een brandweerman met zijn golden retriever, de viervoeter had er schik in. het parcours was verradelijk voor een urban runner zoals ik, want alleen het begin en het einde gingen over verhard terrein. en al die hoogtemeters maakten het tot een uitdaging, maar ik werd onderweg (net als de anderen hoor) toegejuicht door vrijwilligers van het evenement langs het parcours. één van hen riep me zelfs na aan de hand van de naam op mijn shirt.
start en finish (maar ik heb geen streep gezien) waren bij het four seasons resort, daar waar na afloop ook de barbecue plaatsvond, dat wil zeggen voor 5 canadese dollars (cad) kreeg je een broodje hamburger, een flesje of blikje drinken en een toetje. mijn gps had me trouwens in de steek gelaten, ik zou geen 7 maar 9 kilometer hebben afgelegd, terwijl ik niet eens verdwaald was. hoe dan ook, ik kwam met een voldaan gevoel over de finish, die er dus niet was. en eigenlijk hoort dat ook zo, want de strijd tegen kanker kent geen eindstreep zolang er mensen aan deze rotziekte doodgaan.
ps: ik kon een opbrengst van cad 400 overleggen, de totale opbrengst heb ik helaas nog niet kunnen achterhalen.
hier is dan eindelijk het verslag van mijn deelname aan de terry fox run in whistler in canada. deze loop die op 18 september in heel veel plaatsen in canada werd gehouden, was een feest om mee te maken. ik voelde me wel een loner in een ontvangstruimte waar het leek alsof iedereen elkaar leek te kennen, maar de sfeer kenmerkte meteen het ongedwongen karakter van het evenement: geen startnummers, geen klok, geen pacers, slechts plezier en het besef dat je liep tegen kanker ofwel voor iemand in jouw familie, gezin of vriendenkring die kanker heeft (gehad) of eraan is overleden.
noord-amerikanen kunnen het als geen ander - zich zo 'overdreven sociaal' gedragen dat je er verlegen van wordt. het heeft te maken met een vorm van trots; op wie ze zijn, wat ze kunnen en waar ze voor staan. niet alleen in whistler maar tijdens de hele reis in british-columbia en (een deel van) alberta werd ik telkens wanneer ik mensen sprak geconfronteerd met de botheid die ons nederlanders zo kenmerkt. uiteraard zal ook 'schijn' achter het sociale optreden van noord-amerikanen schuilgaan, de spiegel die ik kreeg voorgehouden kon niettemin niet duidelijker zijn.
maar genoeg daarover, dit stukje gaat over rennen. de run van ongeveer 7 kilometer ging door de heuvelachtige bossen van lost lake park, een populaire plek onder hikers en mountainbikers. je mocht trouwens ook meedoen op je atb, te voet, al dan niet met de hond en kleine kinderen; de uitgezette wandelroute was korter, ongeveer 4 kilometer lang. onderweg liep ik een stuk op met een brandweerman met zijn golden retriever, de viervoeter had er schik in. het parcours was verradelijk voor een urban runner zoals ik, want alleen het begin en het einde gingen over verhard terrein. en al die hoogtemeters maakten het tot een uitdaging, maar ik werd onderweg (net als de anderen hoor) toegejuicht door vrijwilligers van het evenement langs het parcours. één van hen riep me zelfs na aan de hand van de naam op mijn shirt.
start en finish (maar ik heb geen streep gezien) waren bij het four seasons resort, daar waar na afloop ook de barbecue plaatsvond, dat wil zeggen voor 5 canadese dollars (cad) kreeg je een broodje hamburger, een flesje of blikje drinken en een toetje. mijn gps had me trouwens in de steek gelaten, ik zou geen 7 maar 9 kilometer hebben afgelegd, terwijl ik niet eens verdwaald was. hoe dan ook, ik kwam met een voldaan gevoel over de finish, die er dus niet was. en eigenlijk hoort dat ook zo, want de strijd tegen kanker kent geen eindstreep zolang er mensen aan deze rotziekte doodgaan.
ps: ik kon een opbrengst van cad 400 overleggen, de totale opbrengst heb ik helaas nog niet kunnen achterhalen.
Reacties
Een reactie posten