de posts op sociale media waren talrijk de voorbije weken. bijna allemaal blije gezichten van hardloopmaatjes die met een medaille om de nek of in de mond (waarom doen mensen dat?) lieten zien dat ze hun marathon hadden voltooid. hulde aan jullie allemaal en voor hen die een DNF moesten bijschrijven: volgende keer beter. ik weet hoe het voelt, de smaak van het voltooien van de magische afstand van 42 kilometer en 195 meter. enschede in april van dit jaar was een schitterende ervaring. tot een jaar of 5,6 geleden kon ik me er niets bij voorstellen. hardlopen was hartstikke leuk, ik voelde me fysiek en mentaal beter en het hardloopvirus had me te pakken. en dat is nog steeds zo. ik heb heel veel bewondering voor hen die na hun marathon zich meteen hebben aangemeld voor weer een wedstrijd: rotterdam, new york, inschrijvingen voor de loting van berlijn zag ik ook al voorbijkomen in mijn tijdlijn op instagram. en ik? nee, voor mij volgend jaar geen marathon. mijn debuut in enschede zal niet mijn enige marathon zijn, maar ik ben er nog niet klaar voor. enschede heeft me een dubbel gevoel bezorgd en dat zit zo: meteen toen ik over de finish kwam, intens gelukkig, wist ik dat ik dit nog eens wilde meemaken - de pijn, de adrenaline, de muziek, de twijfel, de euforie, het publiek, het groepsgevoel. maar wat was het zwaar geweest. en dat merkte ik eigenlijk pas weken later; mijn lijf had een optater gehad van jewelste. hardlopen werd joggen, mijn gemiddelde tijd per kilometer zakte met ruim twintig seconden en ik kreeg die snelheid niet terug. en het vreemde was: het boeide me niet. ik was een langzame, luie maar tevreden loper geworden. 2 tot 3 keer per week naar buiten en lekker lopen, tot een kilometer of 15. meer had ik niet nodig - heb ik niet nodig. ik heb respect voor iedereen die zijn laatste wedstrijd sneller liep dan de vorige en zo steeds zijn tijden aanscherpt. ik heb besloten me er in mijn geval niet meer druk om te maken. hardlopen is weliswaar nog steeds een doel, maar waarheen? ik laat me gewoon verrassen. volgend jaar loop ik de asselronde, op 5 februari, de 25-kilometerloop van de midwintermarathon van apeldoorn. omdat ik er zin in heb. mijn tijd zal een pr zijn, want ik heb nog nooit een officiële 25-er gelopen. het parcours schijnt geweldig te zijn en ook daarom wil ik meedoen, om me heen kijken, genieten van de omgeving (dank je wel hans koeleman!). last, but not least, natuurlijk doe ik mee omdat 25 kilometer hardlopen deel uitmaakt van een trainingsopbouw richting ooit weer een marathon; ik wil mijn lijf vragen of die 42,195 kilometers überhaupt nog wel kunnen. de komende tijd heeft het lichaam tijd genoeg om daar eens goed met mijn bovenkamer over van gedachten te wisselen. ik zie de uitkomst van die gesprekken met vertrouwen tegemoet. (foto: flickr.com/photos/alvesfamily)
de posts op sociale media waren talrijk de voorbije weken. bijna allemaal blije gezichten van hardloopmaatjes die met een medaille om de nek of in de mond (waarom doen mensen dat?) lieten zien dat ze hun marathon hadden voltooid. hulde aan jullie allemaal en voor hen die een DNF moesten bijschrijven: volgende keer beter. ik weet hoe het voelt, de smaak van het voltooien van de magische afstand van 42 kilometer en 195 meter. enschede in april van dit jaar was een schitterende ervaring. tot een jaar of 5,6 geleden kon ik me er niets bij voorstellen. hardlopen was hartstikke leuk, ik voelde me fysiek en mentaal beter en het hardloopvirus had me te pakken. en dat is nog steeds zo. ik heb heel veel bewondering voor hen die na hun marathon zich meteen hebben aangemeld voor weer een wedstrijd: rotterdam, new york, inschrijvingen voor de loting van berlijn zag ik ook al voorbijkomen in mijn tijdlijn op instagram. en ik? nee, voor mij volgend jaar geen marathon. mijn debuut in enschede zal niet mijn enige marathon zijn, maar ik ben er nog niet klaar voor. enschede heeft me een dubbel gevoel bezorgd en dat zit zo: meteen toen ik over de finish kwam, intens gelukkig, wist ik dat ik dit nog eens wilde meemaken - de pijn, de adrenaline, de muziek, de twijfel, de euforie, het publiek, het groepsgevoel. maar wat was het zwaar geweest. en dat merkte ik eigenlijk pas weken later; mijn lijf had een optater gehad van jewelste. hardlopen werd joggen, mijn gemiddelde tijd per kilometer zakte met ruim twintig seconden en ik kreeg die snelheid niet terug. en het vreemde was: het boeide me niet. ik was een langzame, luie maar tevreden loper geworden. 2 tot 3 keer per week naar buiten en lekker lopen, tot een kilometer of 15. meer had ik niet nodig - heb ik niet nodig. ik heb respect voor iedereen die zijn laatste wedstrijd sneller liep dan de vorige en zo steeds zijn tijden aanscherpt. ik heb besloten me er in mijn geval niet meer druk om te maken. hardlopen is weliswaar nog steeds een doel, maar waarheen? ik laat me gewoon verrassen. volgend jaar loop ik de asselronde, op 5 februari, de 25-kilometerloop van de midwintermarathon van apeldoorn. omdat ik er zin in heb. mijn tijd zal een pr zijn, want ik heb nog nooit een officiële 25-er gelopen. het parcours schijnt geweldig te zijn en ook daarom wil ik meedoen, om me heen kijken, genieten van de omgeving (dank je wel hans koeleman!). last, but not least, natuurlijk doe ik mee omdat 25 kilometer hardlopen deel uitmaakt van een trainingsopbouw richting ooit weer een marathon; ik wil mijn lijf vragen of die 42,195 kilometers überhaupt nog wel kunnen. de komende tijd heeft het lichaam tijd genoeg om daar eens goed met mijn bovenkamer over van gedachten te wisselen. ik zie de uitkomst van die gesprekken met vertrouwen tegemoet. (foto: flickr.com/photos/alvesfamily)
Reacties
Een reactie posten