Doorgaan naar hoofdcontent

diepe buiging voor de diepe hel

het is een mooie dag voor een wedstrijd, tweette ik vanmorgen. en een mooie dag werd het! een fantastisch parcours, vrolijke lopers, gezellig gelopen met loopmaatje ferwin, enkele bekenden gezien en een fraaie medaille. zie hier mijn debuut op de diepe hel holterbergloop; 10 kilometer van holten naar nijverdal over een van de mooiste bulten van ons land. het was collega judith, ze woont in holten, die me enkele jaren geleden op deze loop wees. aanvankelijk was ik sceptisch, want waarom zou ik helemaal naar nijverdal rijden om vervolgens met de bus naar holten te gaan om tot slot terug naar nijverdal te rennen? conclusie na vandaag: scepsis ongegrond. ja, het is een gedoe. om het centrum van nijverdal heen moeten rijden, want in het centrum is de finish (en de start van de 20 kilometer) en het dorp uit komen is een uitdaging - ik heb vanmiddag toen ik naar huis wilde ongeveer 25 minuten voor piet snot achter het stuur gezeten. maar het was het waard, loopvrienden. deze wedstrijd is echt een aanrader; het is nooit vlak, er zitten 2 klimmetjes in waarvan de diepe hel (vanuit holten na ongeveer 3 kilometer) een echte kuitenbijter is en wat is de sallandse heuvelrug een mooi gebied. bovendien: het is er niet zo druk. je hebt ruimte genoeg voor je pas en iedereen is onderweg goed gemutst. of kwam dat vandaag door het fantastische weer met een fraai zonnetje en een temperatuur van een graad of 14? ongetwijfeld. mijn humeur werd nog beter toen loopmaatje ferwin en ik, terwijl we loopmaatje erna verhoeven enige tijd gezelschap hielden, beseften dat er een fraaie tijd voor ons in zat. we wilden aanvankelijk onder de 60 minuten finishen en dat bleek een makkie. nadat we na 7 kilometer de tweede klim hadden gehad, stoven we bijkans naar de eindstreep op de grotestraat in nijverdal. we hadden iets meer dan 54 minuten nodig gehad, een gemiddelde van 5'25 per kilometer. nadien hebben we nog even kort op een terrasje gezeten en hebben we beiden een bekende begroet die zich klaarmaakte voor de 20 kilometer - het was leuk je te hebben gezien anneke visser! toen we terugliepen naar onze auto's, ferwin en ik, hadden we het plan voor 2017 al gesmeed: die 20 kilometer gaan we gewoon doen. twee keer de holterberg over. maar met respect voor de diepe hel. en een buiging.
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen