Doorgaan naar hoofdcontent

perry sport failliet! ogodogodogod

ik betrap mezelf erop dat ik mijn sportgarderobe (lees: hardloopcollectie) beter op peil houd dan mijn dagelijkse (kantoor)kloffie. toen ik me afgelopen zaterdag wilde omkleden voor het etentje dat mijn ouders hadden georganiseerd vanwege hun 50-jarige huwelijksfeest, raakte ik lichtelijk in paniek: ik had van tevoren te weinig kleding voor die gelegenheid gewassen. heb ik daarentegen getraind, dan gaat die zweterige troep onmiddellijk de wastrommel in. nog wat sportkleding van de mrs erbij en hop, daar gaat weer een miniwasje op 40 graden. toen ik deze week via het nederlandse persbureau, dat mij en mijn collega's van binnen- en buitenlands nieuws voorziet, vernam dat perry sport over de kop dreigde te gaan (hetgeen inmiddels is gebeurd) schoot ik opnieuw enigszins in de stress. en waar moet ik nu voor mijn hardloopkleding naartoe? perry mag dan in het 'dodelijke midden' zitten, deze hardloper van bijna middelbare leefijd geeft niet bijster veel om uiterlijk hardloopvertoon. als er maar genoeg schone shirts in de kast liggen voor de volgende training. nu de trainingen elkaar sneller opvolgen en ik ook eens per week door een coach onder handen wordt genomen (iets met core), gaat het hard. dus ik hoop dat perry sport een doorstart maakt, sowieso in arnhem. gelukkig heb ik af en toe geluk bij de outlet van intersport en uiteraard heeft mijn stad de echte hardloopwinkels binnen de grenzen, zoals run2day en runnersworld, maar laten we eerlijk zijn: goedkoop zijn de tricootjes en broekjes bij die laatste twee speciaalzaken niet. ik kom er zeker voor goede schoenen, maar 60 euro voor een shirt gaat me echt te ver. het geld groeit me niet op de rug. speaking of which, mijn rug vindt het onderhand tijd worden dat die marathon gelopen wordt. mijn rug is mijn achilleshiel, al sinds mijn tienerjaren. onder het lopen merk ik er weinig van, maar na afloop gaan er hevige verwijten vanuit dat lichaamsdeel naar de rest van h.j. van veen, geboren 25 december 1969 te meppel - alsof mijn rug steun zoekt bij de rest om de hakken eens flink in het zand te zetten. ik houd het er maar op, dat ik de komende weken even door de zure appel moet heen bijten. dus dat doe ik dan ook maar. en ja-ja-ja, ik zal een beetje oppassen. een beetje.
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen