Doorgaan naar hoofdcontent

een telefoontje van de dokter

het is niet mijn bedoeling jullie elke dag dood te gooien met een blogpost. toch vind ik het van belang jullie op de hoogte te houden van dagelijkse gebeurtenissen inzake mijn marathonproject. welnu, dat was vanmorgen bijna van de baan. wat was het geval? ik bezocht vanmorgen mijn huisarts. zoals velen van jullie weten heb ik in een vorig leven leukemie gehad en afgezien van neuropathische klachten door de chemotherapie in mijn tenen heb ik daar niets aan overgehouden. die klachten veroorzaken tintelingen, zenuwprikkels die ik in het dagelijks leven nauwelijks merk. de voorbije tien dagen namen de prikkels toe. en ik begreep het niet; kwam het misschien door mijn geïntensiveerde trainingsarbeid voor enschede? trombose? ik wist het niet. intussen werd ik behoorlijk chagrijnig van die irritante speldenprikjes in mijn voeten en mijn rechteronderbeen; daar namen de tintelingen vooral toe. mijn huisarts stuurde me vandaag voor een spoeduitslag naar het ziekenhuis voor een bloedtest - trombose is immers bloedlinke soep. om 16.30 uur kwam het verlossende woord: geen trombose, geen ontstekingen, geen gebrek aan vitamines, maar wat het wel is? hij heeft eigenlijk geen idee en hij verwacht dat de klachten afnemen. is dat niet zo, dan moet een neuroloog eens kijken wat er tegen te doen is. waar ik wel van overtuigd ben: mijn zenuwen krijgen de zenuwen van 4,5 uur hardlopen op 17 april, al merk ik onder het duurlopen niet veel. maar ik neem hier en nu wel een besluit: ik blijf trainen voor de marathon, maar na enschede is het afgelopen met afstanden van boven de 10 mijl. ps: mijn startbewijs voor de eerstvolgende serieuze training voor enschede is binnen. de 30 kilometer van schoorl. ik krijg er nu al rillingen van...
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen