verdwalen? ik?

wat is het ergste dat je kan overkomen bij het hardlopen? ik bedoel afgezien van het net buiten de tijd finishen bij de marathon van rotterdam, vallen voor de ogen van de mooiste hardloopster/hardloper die je ooit hebt gezien en een blessure die je maanden aan de kant houdt? juist - verdwalen... ik zat vanmiddag na mijn zondagse rondje door arnhem-noord in een filmzaal en keek naar de rolprent 'still alice' - actrice julianne moore kruipt in deze film in de huid van alice howland, een briljante taalwetenschapper bij wie het geheugen langzaam maar onomkeerbaar uit haar hoofd kruipt; alice vertoont op de jeugdige leeftijd van 50 jaar de eerste symptomen van de ziekte van alzheimer. we zien dat onder meer terwijl ze aan het hardlopen is. uitgerekend op de campus van de universiteit waar ze lesgeeft raakt ze de weg kwijt. gaandeweg de film zien we dat ze nog meer kwijtraakt. ik kwam na 100 minuten sprakeloos en overdonderd de bioscoop uit. stel je voor: je bent bezig aan je lekkerste rondje ooit en je weet opeens niet meer waar je bent. je hebt natuurlijk je mobieltje mee, want je gaat anno 2015 niet de deur uit zonder jouw smartphone met gps, blue tooth, app, hartslagmeter en hardloopmuziek. maar ga jij diegene bellen met ICE achter zijn/haar naam, omdat je bent verdwaald? ik niet. gelukkig was ik op tijd thuis voor de koffie. trouwens, hoewel het aantal minuten dat je julianne moore ziet hardlopen in de film verwaarloosbaar is, zou ik deze film niet overslaan. maar dat is een heel ander verhaal.