'die halve marathon kan sneller'

vandaag stond er een bijzonder loopje op het programma. geen wedstrijd, nee, een rondje van tien kilometer op nieuwe schoenen. sinds gisteren ben ik in het bezit van het duurste paar sportschoenen dat ik ooit heb gehad: de nike lunar eclipse 5. nooit gedacht dat ik nikes zou kopen. nike is toch niks voor een ouwe zak als ik, nike staat voor jeugd, voor petjes die scheef op je hoofd staan. verkoper jan van runnersworld in arnhem, iedere hardloper in de stad kent hem en hij kent iedereen en mij nu ook (oh, jij bent henri van social mile), wilde eerst mijn huidige runners zien. ik overhandigde hem mijn adidasjes, gekocht bij de outlet voor amper zestig euro, stammend uit de periode waarin ik het allemaal nog niet wist en ik niet meteen met het duurste materiaal wilde worden opgescheept voor iets wat ik misschien niet eens leuk zou vinden. 'ik heb hier twee halve marathons op gelopen', zei ik trots. jan constateerde slechts droogjes: 'die halve marathons kunnen sneller.' hij greep een adidas, roze van kleur (ieuw - deze schoen gaf licht), en liet me het verschil in gewicht voelen tussen zijn nieuwe en mijn 'oude' schoen. alsof ik al die tijd bakstenen aan mijn voeten had gehad. 'probeer ze maar', zei jan en ze voelden goed, maar zijn advies was negatief. 'je voeten zullen op termijn uit dit model scheuren. ik heb iets anders voor je. even naar de kelder.' een nikedoos toverde hij tevoorschijn. o. gave schoenen, maar nikes? 'hier. stop je eigen zolen er maar in en ren maar eens een stukje heen en weer.' (ik loop al minstens vijftien jaar bij een podotherapeut en sinds ik 'zolen' heb, heb ik geen last meer van mijn knieën, heupen en onderrug.) en de nikes? ik liep op wolken. goede demping, zei ik; ik bedoelde 'geweldige demping', maar ik heb geleerd dat je in onderhandelingssituaties altijd wisselgeld moet hebben. 'maar ik heb nog een ander paar.' jan voerde de spanning op, vertrok andermaal naar de kelder en ik dacht aan mijn portemonnee, want van de prijs op de nikedoos was ik geschrokken. ik wilde honderd euro spenderen en geen cent meer. maar zoveel? jan kwam terug met brooks, zwart, een op het oog log model. weer rende ik heen en weer. ik voelde weinig verschil. 'doe van elk merk er maar een aan', stelde jan voor. aangezien mijn linkerbeen de zwakste schakel is, de gedachte aan mijn portemonnee verdrong ik, trok ik links de brooks aan en rechts de nike - die dure nikeschoen voelde goed en ik besloot dat het linkerbeen het vonnis zou moeten voltrekken. (ik heb de prijs op de brooksdoos niet meer gezien.) en vandaag heb ik mijn eerste rondje gelopen met mijn nieuwe aanwinsten: de rechter- en linkerschoen, maat 46, van het model lunar eclipse 5 van nike. 'mooie schoenen, lief', zei mijn vrouw toen ik gisteren mijn keuze op de leestafel uitstalde. 'je wilde maximaal honderd euro uitgeven. is dat gelukt?'

ps: de schoenen lopen als de brandweer. of doe ik dat zelf?