een mooi pr op mijn eerste halve marathon

de eerste stap is gezet. ik ben op de helft, een halve marathon staat achter mijn naam. nu de andere helft nog. gelukkig heb ik nog een dik jaar voor de boeg. afgelopen zaterdag mocht ik starten in bennekom en deelnemen aan de februariloop. ik kende het parcours niet en dacht: ik laat me verrassen. het dreigde vooral een verbijstering te worden; we gingen voor een groot deel door de bossen nabij de a12 en de grond was door de bevroren sneeuw spekglad. sporen van voertuigen waren keihard geworden en wie niet uitkeek liep kans op een vervelende blessure. slechts een gering aantal kilometers ging over een schoon fietspad. het was loodzwaar, durf ik te bekennen, terwijl ik al vijf oefenrondes van 21,1 kilometer in de benen had. wellicht had de teleurstelling die zich van mij meester maakte te maken met mijn verwachtingspatroon. vooraf hoopte ik een tijd onder de twee uur neer te zetten - het zou een mooie voorbereiding voor de stevensloop zijn, maar al na tien meter na de start zonk me de moed in de schoenen. dit zou niks worden - lekker lopen en genieten van de fraaie omgeving werd het devies. en: vooral niet vergeten goed op te letten wat de voeten moesten doen. ik had het geluk dat ik vooraf mijn hardloopapp had uitgezet, zodat ik onderweg niet zou worden lastiggevallen door die vrouwenstem die me vertelde hoe hard dan wel langzaam ik ging; ik laat me altijd weer opnaaien door dat wijf ;-). maar ging het nu lekker of niet? gezien de omstandigheden, ik gleed af en toe weg en soms was het schuifelen geblazen om overeind te blijven, dacht ik dat het redelijk ging: een tijd van 2 uur en 5 minuten zou toch mogelijk moeten zijn, schatte ik in. maar deze gedachte moest ik snel te laten varen, want als ik niet oplette lag ik ogenblikkelijk op mijn smoel en mijn kapotte ego. en dan heb ik de heuvelachtige stukken in de eerste 12 kilometer nog niet eens genoemd. 'hé henri!' ik had lekkere muziek van spotify in mijn oren, maar ik hoor bijna altijd wanneer ik word geroepen - geen zorgen, dit is geen jeugdtrauma. het was hardloper karel uit driebergen, lid van dezelfde club als ik en we hebben allemaal onze voornaam achterop onze shirts, dat is een voordeel, vooral als je vooraan loopt... karel liep met zijn nichtje fieke, zei hij toen hij langszij kwam en we elkaar onder het hollen de hand hadden geschud. 'je loopt op een schema van twee uur! netjes!' ik geloofde karel niet, zo lekker ging het nou ook weer niet. of toch wel? in elk geval was ik blij met hun gezelschap, want ik zat op een dood punt. een blik op mijn hardloophorloge gaf me geen hoop: ik zat nog maar op 14 kilometer. maar wel op een schema van twee uur. hoe was dit in vredesnaam toch mogelijk? 'je loopt constant', vond karel. 'komt helemaal goed zo.' na mijn tweede gelletje duurde het even voor ik mijn ritme weer gevonden had, maar ik kreeg na een kilometer of zeventien opeens de geest. een tijd van ongeveer twee uur onder deze omstandigheden? dan gooien we er nog even iets extra's tegenaan. ik geef het meteen toe: de laatste twee kilometer stierf ik duizend doden, maar het einde was in zicht. alles in mijn lichaam deed pijn. wat was ik blij toen ik tien meter voor de eindstreep op de finishklok keek. (ja, dat lukte nog net.) bij de atletiekunie sta ik nu bekend als de loper uit arnhem die op de 21,1 kilometer een tijd van 1 uur, 56 minuten en 20 seconden achter zijn naam heeft staan. er zijn er honderden uit mijn land die sneller zijn, schat ik zo, misschien wel duizenden, maar het is me wel gelukt. ruim 21 kilometer lopen in minder dan twee uur. met dank aan mijn clubmaatje en zijn nichtje. daags na mijn eerste officiële halve marathon, de spierpijn ebt langzaam maar zeker weg, is me al enkele keren de schrik om het hart geslagen. wat nu als er een mailtje binnenkomt van de organisatie van de februariloop met de mededeling dat ze bij de meting van het parcours een foutje heeft gemaakt en dat ik niet 21,1 maar 'slechts' 19,7 kilometer heb voltooid. nou, dan bega ik een moord.