wat kan het soms moeizaam gaan. ik had me vorige week voorgenomen mijn waterzak te testen, ik had nog nooit daarmee gelopen; de afstanden die ik tot nu toe gewend was, kon ik toe met wat water of sportdrank uit een belt, aangevuld met een of twee gelletjes. maar nu het menens is en ik richting de dertig kilometer moet vanwege de marathon, volstaan zulke kleine flesjes niet meer. ik had bij decathlon een goedkope waterzak besteld, gewoon om te voelen of ik er mee overweg kon, de kritieken van de leden van mijn hardloopgroep op facebook waren positief en dus waagde ik het erop. bestelling gedaan via het internet, meteen na aflevering de zak gevuld met water, overtollig lucht uit de zak geknepen tegen het klotsen (want dat was een van de adviezen), het slangetje naar buiten geleid en naar buiten met dat ding. het is wennen. je voelt de waterzak niet, zoals ook was gesuggereerd door ervaringsdeskundigen. maar blijkbaar had ik niet alle lucht uit de zak gewreven: bij elke stap leek het alsof ik werd achtervolgd door een verkouden paard. ik had ook steeds de neiging om achterom te kijken. maar de waterzak voldoet, een duurloop van 18 kilometer gisteren bevestigde mijn gevoelens. ik kan met een gerust hart twee uur of langer van huis gaan zonder dat ik uitdroog. en met de muziek van spotify in mijn oren stoor ik me niet aan dat dier dat me achternaloopt. vandaag heb ik een afspraak gemaakt met sportmedisch centrum papendal voor een sportkeuring (zie pdf); ik wil horen van de 'witte jas' of ik er goed aan doe me voor te bereiden op die marathon die mijn brein is binnengedrongen. indien ik groen licht krijg, ga ik voor één keer de uitdaging aan en wil ik uiteraard ook de eindstreep halen. daarna ga ik weer lekker loopjes doen tussen de 10 kilometer en de 10 engelse mijl, met wie weet af en toe een uitschieter naar de halve marathon. maar een hele? nee. mensen die marathons lopen zijn gek. zo'n onderzoek is trouwens een duur grapje (zie pdf), gelukkig kan ik een deel vergoed krijgen van mijn zorgverzekeraar. maar goed, een lichaam is het veelvoudige waard.
een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
Reacties
Een reactie posten