hardlopen in het buitenland? ja, leuk!

mijn hart maakte deze week een sprongetje. nou gebeurt dat gelukkig wel vaker, maar de reden van deze innerlijke uiting van vreugde deel ik hier graag: er komt wellicht een hardloopevenement voor mij in het buitenland aan. de marathon van new york? neen. berlijn? ook niet. cyprus? ochi (ja, dat is inderdaad nee in het grieks). ik ga volgend jaar misschien hardlopen in canada; op mijn trouwdag, in de plaats waar ik met de mrs in het huwelijksbootje ben gestapt. dat gebeurde destijds stiekem. inmiddels is iedereen die het moet weten wel op de hoogte. in 2016 is het tien jaar geleden dat de mrs en ik elkaar op 18 september het jawoord gaven in whistler, brits-columbia. weken waren we bezig met de, vooral administratieve, voorbereidingen. volgend jaar willen we onze huwelijksreis overdoen; we gaan naar dezelfde plekjes en misschien komen we weer in contact met de mensen die ons in 2006 zo hartelijk hebben ontvangen. wat maakt me zo blij? op 18 september 2016 vindt in whistler de terry fox run plaats. daar wil ik dolgraag aan meedoen. terry fox werd wereldberoemd door zijn marathon of hope. nadat hij op jonge leeftijd kanker had overwonnen, besloot de canadees door het rennen van marathons geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker; maandenlang bereidde hij zich voor om dagelijks een marathon te rennen van de oost- naar de westkust van zijn vaderland. nu is rennen een relatief begrip - terry fox liep namelijk met een prothese, een beenamputatie was de prijs die hij moest betalen om botkanker te overwinnen. op 12 april 1981 begon zijn missie; dag in dag uit rende hij 42 kilometer. maar de ziekte kwam terug. na 143 dagen en 5.373 kilometer moest hij zijn marathon of hope opgeven. een maand voor zijn 23e verjaardag overleed terry fox. hij is een van mijn helden, échte helden en dat zeg ik niet alleen, omdat ik zelf in een ver verleden ernstig ziek ben geweest. terry fox is een inspiratie voor velen. jaarlijks wordt als een hommage aan hem, op veel plaatsen ter wereld, de terry fox run gehouden; deelnemers zamelen daarbij geld in voor de strijd tegen kanker. vorig jaar stond de teller, volgens cijfers van de terry fox foundation, op 650 miljoen canadese dollars. dat is ruim 440 miljoen euro... op 18 september 2016, mijn huwelijksdag, is de 36ste terry fox run, onder meer dus in whistler. de afstanden daar zijn ruim 4 en ruim 7 kilometer. meedoen met de hond of op een fiets mag. ik denk dat ik maar gewoon mijn hardloopschoenen meeneem. en de mrs, die me toejuicht. wat kijk ik uit naar die dag. nu al!

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...

Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...

Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...

Meer lezen

hardlopen voor de leuk

Zoeken in deze blog