Doorgaan naar hoofdcontent

ik ben blij, man!

het is gelukt vandaag een afstandsrecord te vestigen. mijn rondje van 25,13 kilometer voltooide ik in de stromende regen en die omstandigheden had ik vanaf ongeveer 10 kilometer. lopen in de regen hoeft helemaal niet vervelend te zijn; mijn lichaam warmt minder snel op en ik hoef daardoor minder te drinken. ik had vooraf weliswaar de waterzak helemaal gevuld met sportpoeder en water, maar na afloop zag ik dat de zak nog voor bijna driekwart gevuld was. dus drink ik de inhoud nu maar op, weggooien is zonde. deze week heb ik me ingeschreven voor de groet uit schoorl run en het wordt mijn eerste wedstrijd van het nieuwe jaar; ik wil 30 kilometer voltooien en met de run van vandaag in de benen (en het hoofd!) heb ik er vertrouwen in. deze tocht is de eerste serieuze test voor mijn einddoel: de marathon van enschede die twee maanden later op het programma staat. ik verwacht in schoorl overigens een emotionele race; 'groet uit schoorl' zou een thuiswedstrijd voor jeroen cliteur zijn geweest en ik had dolgraag enkele kilometers in zijn schaduw meegelopen; het mag niet zo zijn. het leven neemt soms bizarre wendingen. toen ik ruim 4 jaar geleden besloot wat aan mijn lichamelijke en geestelijke conditie te doen, had ik niet kunnen bevroeden op donderdag 27 augustus 2015 ruim 25 kilometer aan te tikken. ik ben blij dat ik na die desastreuze eerste hardloopweken besloot door te zetten en te wachten op betere tijden. ik ben een gezegend mens. of zoals churandy martina vaak zegt als het hem voor de wind gaat: 'ik ben blij, man!'
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen