Doorgaan naar hoofdcontent

help, ik moet aan de berenburg!

wie de marathon wil lopen, moet kilometers maken. veel kilometers. de afstand van 42 kilometer en 195 meter boezemt me momenteel angst in, zelfs al is mijn wedstrijd pas in april volgend jaar. ik zit qua afgelegde kilometers aan een stuk op de helft. ik heb al een stuk of wat halve marathons in de benen - twee wedstrijden en de rest zijn trainingen. ik moet zeggen dat mijn laatste training (gisteren, 22,48 kilometer langs de rijn) me weinig zelfvertrouwen heeft gegeven; het was zwaar. ik vond het warm, ik moest in het begin tot voorbij oosterbeek voornamelijk klimmen en onderweg was ik blij dat ik even kon stoppen om een chocoladepowerreep naar binnen te werken. gelletjes gaan er 'floep' zo in, maar zo'n energiereep is letterlijk taaie kost. het lukt me niet zo'n monster al joggend bij 6 minuten per kilometer weg te krijgen. dus druk ik op de pauzeknop van mijn hardloophorloge, ga een beetje ijsberen of rekken en strekken, onderwijl kauwend op iets wat qua structuur veel weg heeft van rubber, maar toch redelijk smaakvol is. gelukkig had ik op mijn vrije vrijdag genoeg water mee om de reep te kunnen wegspoelen. eenmaal thuis was ik blij dat het erop zat, de laatste acht kilometer had ik keihard moeten werken. na een uur of wat kreeg ik plotseling last van mijn keel en dan weet ik: ik word verkouden. ik ga sowieso nooit zonder zakdoeken van huis en tijdens het hardlopen zoekt mijn neus veelvuldig de conversatie met een echte stoffen snottendoek, maar tijdens het lopen had ik geen argwaan. ach, achteraf kijk je een koe in de kont. weet je wat ik eigenlijk wel fijn vind aan verkouden zijn cq. worden? ik heb een excuus voor een wandeling naar de slijter voor een fles echte, friese berenburg; in een week van verkouden zijn kieper ik met gemak een liter naar binnen - gelukkig heb ik voorlopig geen hardloopwedstrijden.
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen