Doorgaan naar hoofdcontent

er is een hardloper doodgegaan

facebookvrienden die dezelfde afbeelding plaatsen, een foto van een zonsopkomst - het zou een warme dag worden. anderen reageren met hartjes, kusjes en het woord sterkte. er is een hardloper doodgegaan, zo blijkt. ik ben nieuwsgierig, want gelet op de personen die reageren moet ik hem of haar hebben gekend. niet veel later komt de klap. het is jeroen. jeroen, de loper die zo'n beetje het zwaarste jaar van al mijn kennissen met hardloopschoenen achter de rug had. (met hem heb ik kort geblogd over hardlopen in de vorm van een digitale briefwisseling op een community op facebook. het aantal lezers bleef achter en we besloten er een punt achter te zetten.) jeroen verloor zijn geliefde aan kanker en besloot voor haar een marathon te lopen. ik had onlangs besloten hem na de zomer te vragen samen met mij als voorbereiding op mijn race in enschede in schoorl te rennen. lekker dichtbij huis voor hem, want de duinen, het helmgras en het zand waren zijn loopmaatjes. we zouden nader kennismaken, zo stelde ik me dat voor, en misschien wat hardloopideeën uitwisselen. en wie weet zou ik hem kunnen overhalen eens op de posbank te trainen. het komt er niet van, want jeroen is er niet meer. vorige week was zijn fiets nog gejat. hij stond niet in voor de gevolgen als hij zijn fiets zou vinden met de dief op de pedalen, meldde hij op facebook. grapjas. op twitter wensten we elkaar de laatste weken vrijwel dagelijks 'goedemorgen'. daarmee maakte jeroen telkens bijna een einde aan mijn ochtendhumeur. maestro, het ga je goed, die ontmoeting doen we een andere keer. groetjes aan miriam.
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen