zo moet het dus niet

het is -5 als ik de stationshal van zutphen uitloop en mijn gps-horloge aanzwengel. het is tijd voor mijn tweede dertiger als voorbereiding op de marathon van rotterdam. heb ik er zin in?

dit is gekkenwerk. ik draag onder mijn tight een lange onderbroek en verder drie dry fit-shirts met lange mouwen en een windjack. in mijn jack zit een briefje waarop ik de straatnamen heb genoteerd die ik moet onthouden. ik ben nog nooit van zutphen naar arnhem gegaan op mijn hardloopschoenen.

een mens doet rare dingen om een marathon tot een goede einde te brengen.

ik steek de ijssel over en mijn ogen zoeken naar de oude kanonsdijk. die is snel gevonden, ook de straat op mijn papiertje die daarop volgt. ik ben in de wijk de hoven, de enige wijk van zutphen die aan de 'verkeerde' kant van de rivier ligt. er staan hier leuke huizen, het is hier vast gezellig in de warme zomermaanden als de mensen op straat zijn.

ik kom vervolgens in een schitterend natuurgebied: voorstonden! op de bevroren vijver van het landgoed schaatst een man van middelbare leeftijd zijn rondjes. ik zie dat hij met blote voeten in zijn schaatsen zit. wat een baas!

richting het dorpje hall moet ik nu, een plek waar ik net als de hoven en voorstonden nog nooit ben geweest. het eerste waar mijn oog op valt is het veld van de plaatselijke voetbalclub. die draagt de naam SHE. ik moet meteen denken aan charles aznavour. heerlijke troubadour in de winter van zijn leven. vreemd dat geen enkel nummer van hem op een van mijn muzieklijstjes van spotify prijkt.

ik loop in een heerlijk tempo en hoop dat ik dat nog lang volhoud. maar voorbij eerbeek komt de klad erin. ik moet eigenlijk de imboschweg volgen, maar die zie ik nergens. wel de harderwijkerweg waar een bewegwijzering staat met daarop arnhem.

ik had dit niet moeten doen...

ik blijk een lange lus te maken via laag-soeren, ik loop minstens 5 kilometer om en die energie mag en kan ik met deze kou en in deze fase van trainen niet verspillen. maar het wordt nog erger.

ik zie een bordje naar de carolinahoeve, het pannenkoekenhuis. ik weet waar dat is en waar dat is ten opzichte van de 'grote weg' van dieren naar arnhem dus ik sla het bospad in. het is slechts 5 kilometer volgens de anwb-paddenstoel. maar al wat ik zie (ik heb een ontmoeting met een koetsier en zijn groom, de koetsier zegt iets in het voorbijgaan, maar ik heb mijn oortjes in dus ik versta hem niet) geen carolinahoeve.

dan sta ik plots op een driesprong. ik ga gevoelsmatig naar links, want in zuidelijke richting maar de hoogtemeters hier begin ik al na enkele minuten te vervloeken. ik besluit op elke bult te wandelen, ik mag niet stilstaan van mezelf, om energie te sparen, maar veel heb ik niet meer; ik stoot van vermoeidheid mijn rechtervoet tegen een stronk in de berm en een luide vloek ontsnapt uit mijn mond.

er zit een gat in mijn asicsschoen. in december gekocht...

uiteindelijk kom ik bij het pannekoekenhuis en dan weet ik dat ik nog 2 kilometer moet naar de steeg. maar dan moet ik nog wel naar rheden, want de steeg heeft geen station. ik kijk op mijn gps en zie dat doorlopen naar het treinstation in rheden me op ongeveer 33 kilometer brengt.

dat ga ik niet doen. op de hoofdweg in de steeg (wat is het een heerlijke afdaling naar het dorp en wat heb ik dat nodig) valt mijn oog op een bushalte. hopelijk hoef ik in deze vrieskou geen halfuur te wachten.

het digitale bord zegt 3 minuten.

ik heb weliswaar op mijn horloge 300 meter te weinig om 30 kilometer aan te tikken, maar er komt een bus aan die me naar de stad brengt. ik steek mijn rechterhand op om de chauffeur van lijn 43 te laten stoppen.

ik ga naar huis.

(wie mijn route aanklikt die ik als diapositief op instagram heb gezet, ziet bij het iets kantelen van de foto een getormenteerd profiel. zo voelde ik me ook op al die bulten waar voor mijn gevoel geen einde aan kwam.)