de lanen uit, de bospaden op

50 euro, liever niet veel meer. nou, oké dan 65 euro. maar ze moeten natuurlijk wel lekker zitten.

trailschoenen. ik had ze nog niet, want ik heb een hekel aan modder. lopen in het bos vind ik heerlijk, vooral na een regenbui, want die geursensatie..! maar geen fortuin besteden aan trailschoenen. ik ben asfaltverslaafde, hardcore. trailen is leuk, als afwisseling.

maar niet met de hardloopschoenen die ik draag op de weg.

65 euro. geen cent meer.

ik liep dinsdag de decathlon uit met een paar van het huismerk, net onder de 80 euro. een goedkoper paar van het merk kalenji zat niet goed en een grotere maat bleek niet voorradig. dan maar een paar tientjes bijleggen.

ik besloot ze de volgende dag naar mijn werk aan te doen om ze in te kunnen lopen.

geen klachten.

toen ik op twitter woensdag aankondigde dat ik vandaag mijn trailschoenen zou uitproberen, merkte een volger droogjes op dat die schoenen niet echt nodig waren, oftewel in het bevroren bos heb je die dikke noppen niet nodig.

maar ik ben als een klein kind als ik iets nieuws heb; ik wil er meteen mee spelen. nieuw voetbalshirt met korte mouwen maar -8 op de training? willen is kunnen.

ik koos voor mijn test voor de natuur dicht bij huis: park klarenbeek. een mooi bosgebied midden in arnhem-noord en grenzend aan park angerenstein. en de schoenen vonden het uitstekend.

ik had een goede keuze gemaakt.

trailrunning is ook nog eens goed voor je conditie, althans hier in arnhem-noord, want je gaat op en af. na een paar kilometer stond ik boven bij het openluchtbad van park klarenbeek met de handen op de knieën uit te hijgen.

dus dit bedoelen ze met hoogtemeters. kanonnen...

ik stak de monnikensteeg over en koos voor een van de paadjes bij hoogte 80 voor de afdaling naar park angerenstein, met in het achterhoofd hoe minder bestrating en asfalt hoe beter.

in het park was hardlooptrainer honoré hoedt juist bezig een groep kinderen te instrueren. hij had paaltjes en pylonen meegenomen en een klok.

ik bleef zoveel mogelijk zandpaadjes zoeken, totdat ik uiteindelijk toch echt voor het hek van het park stond dat aangaf dat ik weer in de bewoonde wereld was beland.

naar huis.

wat is huppelen op noppen op stoeptegels een vreemd gevoel. alsof je als volwassene wordt betrapt op het eten van een ei van kindersurprise, terwijl kinderen naast je een stengel bleekselderij moeten 'binnenschuiven'.

toen ik thuis op mijn hardloophorloge keek wees de teller 7,35 kilometer aan. daar had ik bijna 52 minuten voor nodig gehad. vrijwel ogenblikkelijk herinnerde ik me een uitspraak van hardloopmaatje en trailchick corine: 'bij trailrunnen gaat het niet om tijd.'

ik deed mijn schoenen uit en keek naar de zolen. was dat poep?