lopen over goud

het is de donderdag voor de zevenheuvelenloop. ik heb, zoals zo vaak het afgelopen jaar, de avondtraining op woensdag met social mile laten schieten. de donderdag heb ik alle tijd en op woensdag is tijd... ingewikkeld. op donderdag niet. wat de meesten in het weekend, vooral op zondag als ik de hardloopliteratuur moet geloven, doen, doe ik op donderdag: de lange duurloop. dus vandaag ook. niet te lang, want over 3 dagen wachten de heuvels tussen nijmegen en groesbeek. ik neem me voor een uur te lopen. met mijn duurlooptempo betekent dat rond de 10 kilometer. ik verlaat mijn huis en draai aan het einde van de straat de velperweg op richting... velp. een loopmaatje ziet me en zwaait. het is renee shortz, net terug uit griekenland na haar deelname aan de marathon der marathons: die van athene. ik ben de tel kwijt, maar renee stevent af op een stuk of 25-30 marathons tegen de tijd dat ze met pensioen is. waar zij de kracht vandaan haalt telkens urenlang te lopen voor een stuk blingbling, ik zal het haar eens vragen. vlak voor ik in velp de hoek om wil naar de rozendaalselaan volgt weer een bekende: mimi - een bijna altijd goedgemutste leidinggevende collega, sinds kort woonachtig in velp, geen hardloopster. doet wel aan wintersport, is reislustig en klimt graag tegen rotsen op. ik weet niet of ze dat nog veel doet tegenwoordig. wat is de rozendaalselaan mooi in deze tijd van het jaar; de gevallen bladeren vormen een weelderig tapijt, ik loop bijna letterlijk over goud. bij het gemeentehuis van rozendaal ga ik weer naar links en loop naar de schelmseweg. het gaat nu even serieus omhoog; een fijne training, want zondag wachten er heuvels op mij en op bijna 40.000 anderen. als die allemaal aan de start verschijnen trouwens, want de voorspellingen zijn niet best. stormachtige omstandigheden. ach, ik waai niet weg. bovendien gaat het parcours niet over een open veld. op de schelmseweg tik ik altijd voorbij de bocht naar de oprit naar de a50 tegen mijn buff. hier is het bermmonument voor twee jongens die jaren geleden omkwamen bij een tragisch verkeersongeluk. het monument wordt tot de dag van vandaag door nabestaanden onderhouden. de weg gaat verder richting het openluchtmuseum en burgers zoo, maar kruist eerst de a12. bij de verkeerslichten kijk ik goed om me heen om te zien of het veilig is om over te steken, want ik heb een hekel aan wachten voor rood wanneer ik hardloop. vervolgens weer omhoog naar de afslag naar links naar de waterbergseweg. passeerde ik daarnet een monument, nu loop ik letterlijk langs de doden van arnhem, want hier is begraafplaats moscowa. mijn laatste rustplaats wordt het niet. ik wil gecremeerd worden na mijn dood. geen kids, amper nabestaanden, wie poetst de vogelpoep van mijn zerk? gewoon de fik erin. ook de waterbergseweg gaat eerst een stukje omhoog. bij de T-splitsing (kak, ik moet nu wel een hoofdletter gebruiken) weer naar links (ontdekt u al een patroon?) richting de bosweg en dan in rap tempo naar beneden. afdalen is zo fijn! ik kijk nu al uit naar zondag: de laatste kilometers zijn ook een sprint naar de eindstreep op de groesbeekseweg. aan het einde van de bosweg ben ik nu, ik ben er bijna. ik hoef alleen nog de rosendaalseweg en rosendaalsestraat in en aan het einde van mijn route staan mijn huis en eetcafé helder van tom en niels. ga ik naar huis of nog niet en kies ik voor het drinken van goud - een glas bokbier? ik druk mijn hardloophorloge in en zie dat het rondje 11,36 kilometer lang was. doe je zondag mee in nijmegen, of zaterdagavond tijdens de zevenheuvelennacht? veel plezier en misschien tot dan!