Doorgaan naar hoofdcontent

de wat? de arnhemse trappenloop!

zelden heb ik zo gemakkelijk een medaille gewonnen als vandaag. het enige dat ik hoefde te doen was de 305 treden van het 15 verdiepingen tellende wtc-gebouw bij het station in arnhem beklimmen en weer afdalen. het was de tweede editie van de arnhemse trappenloop, georganiseerd door runiversity in arnhem.



het was collega bij omroep gelderland eric van den berg die me eerder dit jaar vroeg of ik mee wilde doen, dan zou hij meer collega's over de streep trekken om als team omroep gelderland te starten. ik stemde toe en vervolgens bleef het maanden rustig. totdat eric afgelopen week appte: 'we moeten.' directeur guus had een donatie gedaan voor het goede doel (de opbrengst zou gaan naar het ronald mcdonaldhuis in arnhem) en we hadden een startbewijs. eric zou proberen meer lopers te ritselen. maar dat bleek niet eenvoudig, het regende afzeggingen. rené arendsen van het tv-programma ridders van gelre bleek wel bereid en hij en eric meldden zich vanochtend braaf bij de 'blauwe toren'. (arnhem heeft ook een groene toren, die staat naast de blauwe, en beide vormen de skyline van deze schitterende, groene provinciehoofdstad.)

wat is de trappenloop een leuk evenement! en onderschat het niet, want je bovenbenen ontploffen onderweg als je te hard van stapel loopt. dat deed ik niet, want ik begon braaf in de achterhoede; volgende week is het serieus tijdens de montferland run in 's-heerenberg, ik moest mijn krachten sparen.

als nummer 57 van de 64 trappenlopers kwam ik over de finish. 'je zweet helemaal niet', zei collega rené een minuut later. 'dat kwam doordat ik in de file zat', legde ik uit, 'en ik ga op die smalle trap niet met mijn ellebogen werken. dit is een funrun voor het goede doel, hè.'

toch was ik na afloop benieuwd naar de tijd die de klim en de afdaling in beslag hadden genomen; ik was 8 minuten en 59 seconden onderweg geweest. ter vergelijking: winnaar tom sluiter was klaar in 4 minuten en 1 seconde.

mijn beide collega's van omroep gelderland, eric en rené, deden er respectievelijk 6 minuut 25 en 6 minuut 26 over. de zweetdruppels glommen op erics voorhoofd toen we na afloop een banaantje nuttigden.
 

ps: de loop bracht vandaag 655 euro op. niet gek voor een wandeling van 9 minuten ;-).

Reacties

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...