Doorgaan naar hoofdcontent

wacht u voor de hond

de afgelopen weken betrapte ik me tijdens de loopjes erop dat ik onderweg weer rekening houd met aanslagen. van boven. buizerds. ik wacht heimelijk op de eerste berichten in de krant dat hardlopers worden aangevallen, omdat pa en ma buizerd (blijven die eigenlijk net als zwanen voor altijd een paar?) vinden dat 'daar beneden' een gevaarlijk object zich voortbeweegt. ik ben nog nooit aangevallen, trouwens. *klopt af* gisteren tijdens global running day ging het mis in de directe omgeving van het station velperpoort; niet met mij of iemand anders van mijn loopgroep social mile in arnhem, het betrof een wandelaar, ik zag het zelf niet gebeuren, daar ik liep te sjokken in de achterhoede. en het gevaar kwam niet van boven, maar vanaf de grond. een hond. ik was al doorgelopen, want ik had aanvankelijk niets in de gaten toen ik ontdekte dat een van de lopers achterbleef. pas toen werd het me duidelijk. een jongeman was aangevallen door een hond, met een zoals ik gisteren twitterde 'pitbullachtig' voorkomen. ik herinner me nog wel bij het langslopen dat er wat mensen stonden, het baasje ongetwijfeld ook en dat het een tamelijk apathisch tafereel was. geen bestraffing van de viervoeter, sterker, toen ik poolshoogte wilde nemen was de vogel al gevlogen. en de hond ook. (nu geef ik meteen toe dat ik niet al te voortvarend vaart maakte richting de rampplek, ik ben een held op sokken.) de loopgroep bood de jongeman die verder redelijk laconiek onder het voorval was, hij had enkele scheuren in zijn shirt en ik meende iets te zien van schrammen op de huid, de mogelijkheid de huisartsenpost te bellen; hij moest maar even langskomen voor een tetanusinjectie, werd hem gezegd. en weg waren wij. tijd voor bier bij ons hardloopcafé. was er ook goed nieuws? jazeker! ik kan eindelijk bij de digitale hardloopmaatjes erlinde scheps en babette van der wijst de term online vervangen door irl. ik had babette al in enschede langs de kant gezien, maar als je de laatste loodjes van de marathon voor de kiezen hebt, loop je liever door. sorry babette! by the way, ik heb je foto geleend van instagram ;-).
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen