2:10 wendy, 2:10

er moet een pr-lijst komen voor 'genieten tijdens het lopen'. dat weet ik nu. we schrijven de halve marathon van leiden, 22 mei, het is ongeveer een halfuur voor de start. ik heb een date met wendy, hardloopmaatje op facebook, zoals ik vooral hardlopers ken vanaf mijn computerscherm - al ben ik de schade enigszins aan het inhalen; en toegegeven, #irl is zoveel leuker dan berichtjes liken, emoticons plempen bij een post en elkaar bemoedigend dan wel met lof toespreken via de vingertoppen. wendy is een kind van de omgeving. dit is haar thuis. hier liggen haar voetstappen. ze lag er zelf ook een keer, maar dat was toen. wendy loopt. en vandaag loopt wendy met mij - beter gezegd wendy is mijn gids door leiden en omgeving.

we hebben van tevoren afgesproken 2 uur en 10 minuten over de 21,1 kilometer te doen. en geen seconde langer. ik heb me de afgelopen maanden het lazarus getraind om de marathon in enschede tot een goed einde te brengen, met als gevolg dat de snelheid eruit is. en leiden is slechts vijf weken na enschede. 2:10 wendy, 2:10. de #mrs en ik logeren in oegstgeest en ik mag 's ochtends op de fiets van haar tante lia naar de start. ik moet volgens tante lia vanaf de rotonde links-rechts-links en dan kom ik er. ik draag een wegwerpponcho van xenos, want de sluizen staan open. dat wordt nog wat. ik parkeer tante lia's fiets tussen het centraal station en de binnenstad en loop met de meute mee naar het tentenkamp op de garenmarkt, alwaar ik voor het eerst wendy zal ontmoeten. een voordeel van de correspondentie op sociale media is dat het lijkt alsof je elkaar al jaren kent. dat gevoel had ik laatst ook toen ik met hedwig ging buitenspelen in het vondelpark. voor de start besluit ik mijn armsleeves in mijn rugzak te stoppen. het regent niet meer en mijn lijf voelt dat de temperatuur stijgt; mijn lichaam liegt zelden tegen mij - eigenlijk nooit, het is mijn hoofd dat geregeld zegt dat mijn lijf niet zo moet zeuren.

we hebben na de start meteen alle ruimte voor onze passen en ik kijk de eerste minuten veel op mijn horloge om te controleren of we niet sneller gaan dan 6 minuten en 10 seconden per kilometer; wie 21 kilometer lang 6:10 per kilometer vasthoudt komt uit op 2:10 op een halve marathon. we kletsen onderweg over van alles en nog wat: werk, familie, onze medische verwantschap, het weer, hoe mooi het in en rond leiden is, wat hardlopen met ons doet, waar blijven die verrekte bananen bij de verzorgingsposten, wendy begroet haar vader (84 marathons liep die man!) bij het ponton waar de 21 en 42 kilometer splitsen, ik deel high fives uit aan mijn vrouw, haar neef en nicht en tante lia in leiderdorp. mijn vrouws neef en zijn gezin wonen langs de route en wendy praat intussen honderduit; ontzettend veel kilometers legde ze hier af, want ook zij woont hier. enkele jaren geleden tijdens haar hobby reed een automobilist haar hier van de sokken.

we passeren onderweg het zebrapad waar het drama zich voltrok. wendy ging door diepe dalen, loopt nooit meer zo snel als voorheen, vertelt ze, terwijl we steeds dichter bij de finish komen. voor ons wordt de lucht bijkans pikzwart. we hebben nog geen druppel gehad onderweg en wat mij betreft mag dat zo blijven. ik heb geen talent voor hardlopen, besef ik elke loop weer, maar sinds het vondelpark en leiden weet ik waar ik wél aanleg voor heb. ik kan ontzettend genieten van wat ik als hardloper meemaak en voel en dat gevoel wordt versterkt als ik in gezelschap ben van fijne mensen. wendy en ik persen er op het laatst een tempoversnelling uit, de benen willen het, het hoofd vindt het prima. ik zie het finishdoek, pak wendy's linkerhand want ik wil op deze manier over de meet. door ons geklets is de tijd voorbij gevlogen. uiteindelijk zeggen onze horloges dat we 2:10 niet hebben gehaald. het is 2:09 geworden.