Doorgaan naar hoofdcontent

on your marks...

nog een paar nachtjes slapen en dan gaat het gebeuren. samen met tienduizenden hardlopers doe ik mee aan de dam tot damloop - 10 engelse mijlen van amsterdam naar zaandam. het wordt na de cascaderun in hoogeveen mijn tweede wedstrijd buiten de provincie gelderland. toen ik een jaar geleden allerlei selfies zag met die mooie medaille van de editie van 2014, wist ik: dat pronkstuk wil ik ook! maar ik zou dat niet cadeau krijgen; de afstand van 10 mijl (16,09 kilometer) is het probleem niet, de inschrijving wel. die is een digitale, zenuwslopende loterij. alsof je met 1 miljoen mensen tegelijkertijd jacht maakt op 10 vrijkaartjes voor een ontmoeting met barack obama, all expenses paid. gelukkig behoorde ik als niet-lid van organisatie le champion (leden mogen zich eerder inschrijven dan niet-leden) tot de gelukkigen. ik ben erbij! trainen voor een van de populairste hardloopevenementen van het land hoef ik niet, aangezien ik graag loopjes van 15 tot 21 kilometer afleg. maar een uitdaging diende zich aan. een paar maanden na mijn succesvolle aanmelding ontving ik van een kennis uit mijn medische netwerk een tweetje: of ik misschien aan de dam tot damloop wilde meedoen om geld in te zamelen voor een goed doel. stichting leukemie steunt, zoals ze op haar website meldt, 'onderzoek naar leukemie en aanverwante vormen van beenmerg- en bloedziekten bij patiënten van alle leeftijden'. lopen voor een goed doel? hoeveel tijd kost dat wel niet? moet ik dan als een bedelaar langs de deuren? de buren kennen me niet eens; ik ben aan het hardlopen of binnen. maar ik begon aan de suggestie te wennen en in mijn bovenkamer ontwikkelde zich gaandeweg iets wat we een strategie kunnen noemen: geld ophalen zonder dat ik 'belletje hoefde te trekken'. ik verstuurde spammail naar mijn collega's, verzond sms-berichten naar bekenden die ik al maanden niet gesproken had, stuurde tweetjes naar lopers, vrienden, familie, dook op in whatsappjes én er kwam een echte facebookpagina: hardlopen voor de leuk. (die pagina vernoemde ik naar mijn blog en het klinkt misschien bizar, maar de naam van mijn blog heeft niets met 'leuk'emie te maken, er is sowieso niets leuk aan leukemie - mijn weblog begon dit jaar, omdat ik jullie hier op de hoogte wil houden van mijn vorderingen voor mijn eerste en enige marathon: die van enschede in 2016.) inmiddels zijn we enkele dagen voor de dam tot damloop en ik heb bijna 2800 euro ingezameld. ik ben er ondersteboven van. aanvankelijk zei ik tegen de mrs dat ik blij zou zijn met 500 euro; de opbrengst is bijna 6 keer zo hoog. zondag sta ik met een glimlach aan de start op de prins hendrikkade in amsterdam, ik vertrek om 11.45 uur voor 10 fantastische mijlen. met een goede vriend aan mijn zij. sponsors die me steunen draag ik letterlijk en figuurlijk mee op een speciaal singlet van runnersworld in arnhem. jullie zullen onderweg in mijn gedachten zijn. tot in zaandam op de peperstraat. ik houd van jullie. ps: ben je niet in de buurt, maar wil je via tv of internet de dam tot damloop volgen? dat kan via at5 en rtv noord-holland. ik zal zwaaien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

corona in de achtertuin

hardlopen in coronatijd... wat een gedoe. ik loop met een grote boog om mensen heen, als het even kan alleen rechtuit -  iets voorbij de rotonde bij het pannenkoekenrestaurant van strijland in rheden weer terug en dat is dan weer 10 kilometer op de teller. ik vind het helegaar niks. bleib zu hause, restez à la maison, blijf thuis, houd 1,5 meter afstand van een ander. ik kan onze, overigens in deze tijd uitermate managementeske, premier mark rutte bijna niet meer horen. maar zolang de ziekenhuizen vol liggen en er mensen doodgaan, sommigen overlijden wel heel erg snel als je sociale media een beetje volgt, heb ik mijn bek te houden en afstand te bewaren. maar ik moet bewegen. dus dan maar naar de rotonde en weer huiswaarts. vorige week kreeg ik opeens een maffe inval - als mark rutte wil dat we à la maison restez-en , waarom dan niet hardlopen in mijn eigen achtertuin? ik kan lopen in een cirkel met een omtrek van 10 meter; dus dat zijn dan 1000 rondjes om 10 kilometer t...

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...