Doorgaan naar hoofdcontent

canada? wauw!

ik voel me schuldig.
ik speelde een spelletje mee.
en nu voel ik me schuldig.

ik moest nieuwe hardloopschoenen hebben.
die koop ik altijd bij runnersworld in arnhem.
de laatste jaren staat er vaak een wat ouder heerschap in de winkel.
zeer vriendelijk en nooit verlegen om een praatje.
ik weet niet hoe hij heet.

de man is wat moeilijk te verstaan.
nog moeilijker dan ik ;-).
en ik denk dat zijn oren wat achteruitgaan.
maar misschien is het mijn spraakgebrek.
en ik ben ook de jongste niet meer.

'woon je in de buurt?'
ik woon sinds ruim een jaar in velp, maar we hebben tien jaar in klarendal gewoond.

(klarendal is een wijk in arnhem en ligt op een steenworp van de hardloopwinkel.)

'canada? wauw! en waarom ben je hierheen gekomen?'
ik had nu moeten zeggen: nee, niet canada. klarendal.
maar ja...
mijn vrouw en ik zijn in 2006 in canada getrouwd en er samen twee keer geweest.
ik kan nog steeds terug.
in het gesprek.

voor de liefde, zeg ik.
hij mompelt iets onverstaanbaars en vraagt dan:
'is het daar niet koud?'

mwa... vancouver ligt op zeeniveau, dus dat valt wel mee.
ik wil ook nog graag een shirt mee.

'we hebben genoeg, er hangt wel wat aan het rek', zegt hij volgens mij.

ik pak iets met lange mouwen, bekijk de maat en leg het op de balie. de doos met de schoenen staat er ook al.

'pinnen of contant?'
pinnen, zeg ik en ik betaal.

(hardloopschoenen zijn best duur.)

'doe het bonnetje maar in de portemonnee, dan waait het niet weg.'
goeie tip, vind ik dat.

ik zeg doei, hij antwoordt 'fijne kilometers gewenst' of zoiets.
en ik sprint de winkel uit.
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen