ik ben met pensioen

ruim drie weken geleden werd ik geveld door een virusje. de meeste mensen zeggen dan de griep of iets dergelijks te hebben. bij mij blijft dit doorgaans beperkt tot een zware verkoudheid. voor mij geen reden om in bed te gaan liggen. maar met de marathon van rotterdam zo dichtbij...

ik werd er agressief van.

de timing kon niet ongelukkiger. en tot overmaat van ramp kreeg ik last van een hoest die maar niet wilde verdwijnen. ik zag meedoen aan de marathon van rotterdam aan gruzelementen gaan. gelukkig bood mijn huisarts uitkomst; hij gaf me een homeopathisch goedje, normaal te gebruiken bij onder meer kinkhoest, dat de hoest snel onder controle kreeg. maar wat had dit met mijn conditie gedaan?

ik zal het nimmer weten, want ik ben officieel met marathonpensioen. twee marathons is genoeg. mijn lijf is er vanwege polyneuropathie en ook nog eens het gebruik van rosuvastatine niet bepaald geschikt voor. en ik heb er qua training te weinig voor over (ik loop maximaal 3 à 4 keer per week). dan kan ik een tijd onder de 4 uur wel vergeten.

maar die twee marathons die ik liep vergeet ik nooit. wat een belevenis is dat! gisteren was ik getuige van een hardloopgekke stad met tienduizenden mensen op en langs de route en genoot ik van de toewijding bij elke hardloper in mijn buurt. ik moet hier mijn loopmaatje eva noemen. we gingen samen van start, zij voor haar eerste, en ik ben dankbaar dat ik in haar spoor mocht lopen tot ongeveer 18 kilometer. dank je wel, kanjer!

op dat moment begon mijn gevecht, aanvankelijk sluimerend, maar al bij het 21 kilometerpunt wist ik dat ik aan de bak moest in die hitte waar ik als hardloper een hekel aan heb. ik prefereer koele omstandigheden en ik keek dan ook afgelopen week met gemengde gevoelens naar de updates. maar het weer komt zoals het komt.

ik heb heel erg afgezien, maar een ander loopmaatje george sleepte me door de laatste kilometers. dan weer dribbelend, dan weer wandelend. we liepen dermate stevig door, dat we ons geen zorgen hoefden te maken over de tijdslimiet. die medaille was van ons!

de laatste honderden meters op de coolsingel waren geweldig en toen ik de blik ving van hardloopmaat martijn was ik volmaakt gelukkig. 'je bent er', zeiden zijn ogen, 'BAM', schreeuwde ik met mijn blauwe kijkers terug. ik droeg een zonnebril, dus besloot ik nog even naar hem te wijzen, ten teken dat ik hem gezien had.

(en dan vergeet ik nog de aanmoedigingen onderweg van tal van mensen, ik noem hier inge van de hardloopgroep social mile en manuela, een digitaal hardloopmaatje dat ik nu ook eens in levenden lijve zag.)

en wat was die medaille mooi en groot en zwaar.

heb ik het al over de fijnste, liefste en mooiste supporter gehad? mijn vrouw ving me op bij het station, ver van het gedrang op het weena waar de medailles werden uitgereikt en deelnemers en familie en vrienden elkaar in de armen vielen.

ze had een flesje cola light en een snickers voor me. toen strompelden we samen naar onze overnachtingsplaats waar de nacht te kort was geweest, maar waar de eigenaresse van de b&b een lekkere douche had beloofd na de 42,195 kilometer.

suus, ik houd van jou naar de maan en terug. (dat is de naam van mijn vrouw, niet van de b&b-mevrouw.)

iemand nog benieuwd naar mijn tijd? boeien...