Doorgaan naar hoofdcontent

op de loopband

ik heb woensdag voor het eerst een uur hardgelopen op de loopband. de weersomstandigheden noopten me daartoe. de paden waren lang niet allemaal sneeuw- dan wel ijsvrij en ik ben zo iemand die liever geen risico's neemt.

jaren geleden ging ik onderuit bij het oversteken van een riviertje in cambodja. afgezien van het feit dat ik een potsierlijke indruk moet hebben gemaakt, voelde ik me niet bepaald zeker op die kletsnatte keien in dat kabbelende water. honderd procent kans op een naderende catastrofe. ik had de rest van de dag een natte, vieze kont. het werd een trauma. soort van.

nu is gebruik van een loopband niet zonder risico's. dat wist ik al, ik word op tv en social media geregeld getrakteerd op de gevaren middels filmpjes. een loopband is als een kabbelend riviertje in cambodja...

dus ik was op mijn hoede.

ik besloot rustig te beginnen. nadat ik mijn iphone in een band had gestopt en mijn favoriete nummer op repeat had gezet, schoof ik de band om mijn bovenarm en zette me schrap: een uur lang joggen op een mechanische weg. mijn uitzicht: luxaflex voor een raam aan de voorkant, een man op leeftijd op rechts en aan mijn linkerkant een jongedame, klein van stuk, strak in het vel en een haardos van, schatte ik, een derde van haar lichaamsgewicht.

ik vond er niets aan. het was saai, ik had het warm in die hal en na drie herhalingen begon mijn repeatnummer me de keel uit te hangen. ik haalde de band voorzichtig van mijn arm en wilde naar spotify om andere nummers te zoeken. en toen gebeurde het.

bij 9,3 kilometer per uur verstapte ik me. mijn linkervoet miste de band, ik schoot door mijn knieën, dreigde voorover te vallen, maar in een reflex richtte ik me op en liep door.

oeps, zei ik hardop, op een toon waaruit zelfvertrouwen klonk, ik was immers niet alleen en afgaan doen we niet.

ik wist nu zonder problemen een hardloopmuzieklijstje tevoorschijn te toveren en schoof de band terug om de bovenarm.

we're cool!

ik haalde een keer diep adem en voerde het tempo op; naar 10 kilometer per uur, vervolgens 10,5 kilometer om, na weer een rustiger tempo gedurende een minuut of 15, te eindigen met 11 kilometer per uur.

BAM!

nooit meer een loopband.

foto: (c) eccampbellphotography
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

het is gelukt, de marathon is volbracht

waar zal ik beginnen? bij het gevoel dat ik ben overreden door een tientonner? bij het laatste stuk naar de finish vanaf pak 'm beet 37 kilometer en ik om de tien passen wanhopig omhoog keek en hoopte op steun van een of ander opperwezen? bij het moment dat ik een stralende mrs in de armen viel? het lopen van de marathon , lieve mensen, is een eitje. in het begin. pas na 25, 30 kilometer kom je erachter dat je een onmenselijke prestatie aan het leveren bent. ruim een jaar geleden zei ik tegen mijn vrouw, aangestoken door enkele hardloopvrienden van mijn hardloopgroep social mile die de magische afstand van 42 kilometer en 195 meter hadden voltooid, dat ik ook een marathon wilde lopen. eentje maar. gewoon beginnen met trainen, de afstanden opbouwen, een beetje letten op eten en drinken, het aantal trainingen intensiveren met als slotakkoord één keer een marathon. hoe moeilijk kan het zijn? de voorbije twee maanden van mijn voorbereiding ging ik bijkans door een hel; ik kreeg allerle...
6 reacties
Meer lezen