Doorgaan naar hoofdcontent

25 km? kop der veur, hendrika!

ik heb een trainingsachterstand. deze maand overleed mijn schoonvader. hij voelde zich al bijna een jaar niet top en de laatste anderhalve maand holde zijn gezondheid achteruit. geen redden was er nog aan. de zorg voor hem in zijn laatste dagen en ook (de periode rond het voorbereiden van) zijn uitvaart waren heftig maar heel erg mooi; de familie was één. er waren honderden mensen op mijn schoonvaders begrafenis afgekomen.

maar ik liep in de tussentijd dus niet.

op zich is een pauze helemaal niet erg, sterker: je wordt er sterker van, de tour de france win je in bed zei joop zoetemelk ooit. toch, handig met de asselronde in apeldoorn van komende zondag voor de deur is deze gedwongen hardlooponderbreking niet.

hoe fijn is het dan, dat het me niks kan schelen. tijd? ranglijst? ik ben blij voor iedereen die vorig jaar de 'marathontopzoveel' van runnersworld heeft gehaald; om daarin voor te komen moeten mannen een marathon onder de 3 uur lopen en vrouwen onder de 4 uur. was ik een vrouw geweest, dan had ik mijn naam (zullen we haar voor het gemak even hendrika noemen?) nog niet teruggevonden met mijn 4:42 in enschede.

boeien.

ik heb in 2016 een marathon volbracht en dát is wat telt voor mij. ik ben langzaam, lui, eet soms junkfood, drink af en toe alcohol (maar rook niet), doe niet aan krachttraining en core stability-oefeningen. maar ik loop.

en zondag komen 25 kilometers boven op het totaal van ruim 4200 sinds ik begon te tellen in het voorjaar van 2012. mijn voorbereiding? een halve marathon op 30 december en 10 mijl met loopmaatje sandra afgelopen woensdag, op kletstempo.

dat houdt voor de asselronde in: ik zal sjokken, wandelen, zwoegen, vloeken, tieren maar vooral genieten, want de asselronde schijnt een schitterend parcours te zijn.


(wil je mij gezelschap houden? ik ben die lange slungel met buff en blauworanje schoenen. en ik heet voor één keer hendrika.)

Reacties

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...