Doorgaan naar hoofdcontent

mijn eerste trailrunwedstrijd!

ja, jongens en meisjes. kom maar op met 'i told you so'. toegegeven. ik heb me kostelijk vermaakt tijdens mijn eerste trailrunwedstrijd. woensdag deed ik mee aan de rozendaalse veldloop. een spontane actie, ik was het niet van plan, ik zou 's avonds trainen met de hardloopgroep van social mile in arnhem. totdat ik dat berichtje op facebook zag: geen voorinschrijving, alleen 5 euro betalen bij de inschrijftent, even inlopen en gaan. 12 kilometer mul zand, met gemene klimmetjes, maar ook fijne afdalingen, smalle paden, hoog gras dat kietelt aan je benen. het moet een jaar of twee geleden zijn geweest dat ik kennismaakte met trailrunning; loopmaatje rinske uit huissen kwam vaker op het rozendaalse veld en wilde het me graag laten meemaken. ze had een bijzonder fraai parcours van 13 kilometer uitgestippeld. en ik genoot. wij genoten. zelfs toen rinske even de weg kwijt was en we moesten afsteken om het pad terug te vinden. dit jaar kwam er een tweede run in hetzelfde natuurgebied bij met een ander loopmaatje, corine: loopster uit arnhem die met recht de zelfgekozen bijnaam trailchick heeft. we liepen in pestweer, maar dat mocht de pret niet drukken. twee trainingen op het rozendaalse veld, die rozendaalse veldloop moest er maar eens van komen. en woensdag was het zover. op de fiets naar de start bij het kasteel in rozendaal, 5 euro lappen en even de spieren losmaken voor 12 kilometer zand- en bospaden, afgewisseld met pittige heuveltjes. de sfeer aan de start was ontspannen. niets wees erop dat het er na het startschot hard aan toe zou gaan. (de winnaar bij de mannen had voor de afstand nog geen 44 minuten nodig, ik kwam na 1 uur en 10 minuten over de streep.) één keer kwam ik van vermoeidheid in problemen. ik zag een stronk niet en ging bijna naar de grond. het moet een lachwekkend tafereel zijn geweest. ik kocht na mijn finish een blikje cola, dronk enkele slokken en pakte mijn opgeborgen fietssleutel voor het tochtje naar huis. voldaan trapte ik de kilometers weg, denkend aan deze mooie ervaring. dat ga ik vaker doen, zei ik tegen mezelf, beïnvloed door het feit dat het schitterend weer was en ik geen enkele modderpoel of waterplas had hoeven trotseren. want, ik houd niet zo van modder. van zand evenmin. dat laatste was het enige smetje op een heerlijke avond. toen ik onder de douche stapte waren mijn voeten zwart en de huidplooien tussen mijn tenen ook. (de foto links is een weergave van de gelderlander, de foto rechts is gemaakt door eric béatse.)
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen

een nieuw avontuur: henri runs canada

het is vier dagen na de marathon van enschede. de spierpijn is uit mijn lichaam verdwenen, maar ik durf nog geen rondje te joggen. ik wacht tot zondag wanneer mijn weekenddienst voorbij is. minstens. en een halfuurtje, hooguit. de afgelopen dagen gingen voorbij in sneltreinvaart en ik voelde me euforisch en terneergeslagen tegelijk. collega's, vrienden, familie, loopmaatjes bedolven me onder complimenten voor het volbrengen van de marathon; ik voelde me een koning - ik was, nee, ik ben een marathoner! maar, en dat stemde me droevig, de reis was voorbij - de reis die begon op de bank voor de tv toen ik voorzichtig bij mijn vrouw informeerde wat ze ervan zou vinden als ik een marathon zou lopen? 'dan ga je eerst maar naar de dokter voor medisch advies', antwoordde ze droogjes. 'we hebben er niks aan als je dood neervalt.' ruim 13 maanden later ga ik op zoek naar een nieuw avontuur. jullie komen niet meer bij als ik verklap dat dit loopje amper 7 kilometer bestrijkt, m...
1 reactie
Meer lezen