Doorgaan naar hoofdcontent

een stukje vliegen om een stukje te rennen

volgende maand vieren de #mrs en ik dat we 10 jaar zijn getrouwd. we keren op de dag van ons huwelijk terug naar de plaats waar de verbintenis werd gesloten. als je een geliefde in je leven hebt, begrijp je me wel: er zijn plaatsen waar je speciale en warme herinneringen aan hebt en waar je samen graag bent of komt. dat is bij ons niet anders, we zijn bijvoorbeeld graag in groningen en nijmegen. alleen is de plek waar we elkaar het jawoord gaven wat lastig te bereiken: het ligt zo'n 8000 kilometer verderop in british columbia in canada: het skiresort whistler. na een ceremonie van welgeteld 7 minuten (we hebben foto's en een dvd) op 18 september 2006 werden we op een hoogte van bijna 700 meter man en vrouw. exact 10 jaar later zijn we terug; 10 jaar ouder, wijzer en blij als ook dankbaar dat we samen zijn. die dag droeg ik een pak, dit jaar zullen het mijn hardloopkleren zijn. ik doe namelijk mee aan de terry fox run, een hardloopevenement dat geld inzamelt voor de strijd tegen kanker. het is een afstand van niks, iets meer dan 7 kilometer, maar de run betekent zoveel voor mij. ik ben in een van de mooiste landen ter wereld, met de mooiste vrouw ter wereld en ik mag iets doen wat 10 jaar eerder onmogelijk was (en in de jaren daar weer voor - eerlijk is eerlijk - ook niet in me opkwam): lopen tegen kanker. ik lag in 1996 met acute leukemie in het academisch ziekenhuis in groningen en had me al min of meer verzoend met de dood. gelukkig voor mij vond de dood het zelf nog wat vroeg. 2 decennia later kan ik zeggen dat 18 september 2016 een dag is waarop een en ander samenkomt. wil je me steunen in de strijd tegen kanker, stort dan een kleine bijdrage voor de terry fox foundation. alle beetjes helpen. ps: ik loop in canada in een speciaal shirt, beschikbaar gesteld door fun2press in arnhem. dank je wel, gretha!
Labels:

Reacties

  1. Anoniem20/8/16

    Mooi blog en ik kan eruit opmaken dat de liefde nog duidelijk diep zit. En bijzonder dit na 10 jaar op de zelfde plek waar het plaatsvond terug te zijn. Ook nog even 7km lopen en stelt niks voor zeg je zelf, maar denk wel bijzonder. Zeker in de context van de 10 jaar huwelijk.. Ik zeg geniet en fijne tijd en run in Canada����

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

corona in de achtertuin

hardlopen in coronatijd... wat een gedoe. ik loop met een grote boog om mensen heen, als het even kan alleen rechtuit -  iets voorbij de rotonde bij het pannenkoekenrestaurant van strijland in rheden weer terug en dat is dan weer 10 kilometer op de teller. ik vind het helegaar niks. bleib zu hause, restez à la maison, blijf thuis, houd 1,5 meter afstand van een ander. ik kan onze, overigens in deze tijd uitermate managementeske, premier mark rutte bijna niet meer horen. maar zolang de ziekenhuizen vol liggen en er mensen doodgaan, sommigen overlijden wel heel erg snel als je sociale media een beetje volgt, heb ik mijn bek te houden en afstand te bewaren. maar ik moet bewegen. dus dan maar naar de rotonde en weer huiswaarts. vorige week kreeg ik opeens een maffe inval - als mark rutte wil dat we à la maison restez-en , waarom dan niet hardlopen in mijn eigen achtertuin? ik kan lopen in een cirkel met een omtrek van 10 meter; dus dat zijn dan 1000 rondjes om 10 kilometer t...
Een reactie posten
Meer lezen

stevensloop: wind, hamburgers en liefde aan de finish

een halve marathon is de helft van de hele. daarom heet zoiets ook een halve marathon. wie een hele marathon (42,195 meter) wil lopen, moet een halve (21,100 meter) in de benen hebben. en meer. ik heb sinds gisteren twee officiële halve marathons op mijn palmares. de eerste ging in 1 uur en 56 minuten, de tweede boven de 2 uur. en die tweede, die doet de twijfel toeslaan. die tweede, de stevensloop , die was zwaar. die was kak, ruk, geef het beestje maar een naam. het was koud en het waaide hard. op het moment dat je wind mee moest hebben, zat het tegen. weinig publiek onderweg en op de bemmelsedijk stonk het naar hamburgers - fijn voor al die gezonde lopers; niemand gaat voor de lol naar een wildvreemde zwaaien en roepen als je binnen aan de koffie kunt met cake en studio sport of kolonisten van catan. ik was niet de enige die last had van de wind, gelukkig maar. gemopper na afloop alom, maar ook trots want je had het geflikt. de stevensloop werd voor de eerste keer gehouden. ruim 700...
4 reacties
Meer lezen

de kogel is door de kerk, maar eerst naar de dokter

ken je dat? dat je ooit hebt geroepen, misschien wel heel hard, dat je iets niet ging doen, omdat je er zeker van was dat het een krankzinnig idee was? dat laatste is nog steeds het geval en toch ga ik het proberen: een marathon lopen. waarom vraag je misschien. i don't know. misschien wel omdat ik denk dat ik een lafaard ben. een lafaard? check. en wel hierom. toen ik ruim drie jaar geleden begon met rennen, zei ik: ik ga niet verder dan tien kilometer. en toen ik uiteindelijk tien in de benen had, dacht ik: ach, misschien is vijftien kilometer ook wel te doen. ik deed vorig jaar mee aan de zevenheuvelenloop in nijmegen. die is vijftien kilometer lang. daarvoor had ik al twee keer meegedaan aan een wedstrijd over tien engelse mijlen: de cascaderun in hoogeveen en de bridge to bridgeloop in mijn woonplaats arnhem . tien engelse mijlen, ruim zestien kilometer. nog nooit rende ik zo ver... een halve marathon is maar vijf kilometer verder, zei iemand. ik was inmiddels lid v...
Een reactie posten
Meer lezen