komt die tattoo!

'wil je de kassabon?', vroeg swan, de jonge vrouw die mij onder handen had genomen. 'nee, laat maar', zei ik. 'ik kan de tattoo toch niet meer terugbrengen.' of ik het pijnlijk had gevonden. 'neuh, het was wel gevoelig, maar pijn. neuh. ik heb voor hetere vuren gestaan.' swan bleek ook hard te lopen, maar vooral op zachte ondergrond. 'oh, dan ben je een trail runner', zei ik. 'een wat?' 'een trail runner, iemand die niet loopt op asfalt, maar in het bos, op de heide, op zandvlaktes. geen asfalt. en die groep lopers wordt steeds groter.' ze begon te stralen. 'maar ik doe ook mee aan de marikenloop, althans ik heb een startbewijs voor de tien kilometer. ik heb last van mijn knie.' ik antwoordde dat ze misschien aan de vijf zou kunnen meedoen. 'stuur de organisatie een mailtje, dan regelen ze dat voor je', zei ik. 'wat een goed idee! ik ga ze mailen!' met tien euro korting ging ik de winkel uit. maar met een aandenken aan de marathon van enschede voor altijd.

Reacties